Συναξάρι

Ὁ Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος καί ἡ «ἀγχόνη» τῆς ψευδωνύμου γνώσεως

AgIsaacBook0Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ἰωάννου Φωτοπούλου,
ἐφημερίου Ἱ.Ν.Ἁγίας Παρασκευῆς 

(μέ ἀφορμή τή νέα μετάφραση τῶν ἀσκητικῶν ἔργων τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ ἀπό τίς Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»).

Ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ, «ἀνέτειλε τῷ κόσμῳ τό φῶς τό τῆς γνώσεως».  Ὁ σαρκωθείς Λόγος μᾶς πῆρε ἀπό τό σκότος τῆς ἀγνωσίας καί τῆς ἁμαρτίας καί μᾶς δίδαξε νἀ Τόν προσκυνοῦμε ὡς ὄντα Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης.  Ὁ ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος μᾶς διδάσκει :

Γιά χιλιάδες χρόνια κυριαρχοῦσε στόν κόσμο ἡ κοσμική γνώση, «οἱ τρόποι τῆς γνώσεως» καί ὁ ἄνθρωπος δέν μποροῦσε νά σηκώσει καθόλου τό κεφάλι του ἀπό τήν γῆ καί νά αἰσθανθεῖ τήν ἰσχύ τοῦ Κτίστου του. Κι αὐτό  ἕως ὅτου ἀνέτειλε ἡ πίστη μας καί μᾶς ἐλευθέρωσε ἀπό «τό σκότος τῆς γήινης ἐργασίας», τίς μάταιες ἰδέες καί ἐνασχολήσεις(Τοῦ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΣΑΑΚ ΤΟΥ ΣΎΡΟΥ, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, Ἐκδόσεις Β. Ρηγοπούλου σ. 252).    

Πρόκειται γιά τήν πίστη «τήν ἐκ τοῦ φωτός τῆς χάριτος ἀνατέλλουσαν τῇ ψυχῇ» (σ. 261). Αὐτή ἡ πίστη συνίσταται στό καθαρό καί ἁπλό φρόνημα, εἶναι «ἔννοια νηπιώδης καί καρδία ἁπλῆ»(251). Αὐτή ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο στήν ἀληθινή, τήν πνευματική γνώση πού στήν  οὐσία εἶναι αἴσθηση τῆς ἀθανάτου ζωῆς. Εἶναι ὁ βασιλιᾶς ὅλων τῶν ἐπιθυμιῶν. Ὅποια καρδιά δεχθεῖ αὐτή τή γλυκύτητα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, κάθε ἄλλη γήινη γλυκύτητα τῆς εἶναι περιττή(σ. 164). Ἡ γνώση αὐτή «εἶναι νίκη ἐπί τῆς θνητότητος, σύνδεση τῆς ἐδῶ ζωῆς μετά τῆς ἀθανάτου, ἕνωσις τοῦ ἀνθρώπου μετά τοῦ Θεοῦ» (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς).  Γιά τήν ἀπόκτησή της εἶναι ἀπαραίτητο ὡς ἀρραβώνας τό ἅγιο βάπτισμα, ἀλλά πρέπει νά ἀκολουθεῖ ἡ πνευματική ἐργασία καί πρό πάντων ἡ μετάνοια(σ.65).

«Ὁ γέρων Βησσαρίων ὁ Ἀγαθωνίτης· ὁ ἐλεήμων μοναχός, ἄγρυπνος παιδαγωγός καί ἀδελφός»

Ἀπόσπασμα ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ κ. Γεωργίου Σπανοῦ, πού πραγματοποιήθηκε στίς 15 Ἰανουαρίου καί ὥρα 6.30 μ.μ στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου, ὁμοτίμου Καθηγητῆ Παιδαγωγικῆς καί Φιλοσοφικῆς Σχολῆς τοῦ Παν/μίου Ἀθηνῶν.

 GerwnVisarAgath«Κοιμήθηκε τό 1991.

Σημεῖο τοῦ Θεοῦ ὁ ἅγιος…

Μία ριπή πολυβόλου μπροστά στά πόδια του τοῦ κόβει τή λαλιά. Εὐτυχῶς ὅμως ὄχι ὁλότελα· μποροῦσε νά λειτουργεῖ βραχνά...

Συκοφαντήθηκε γιά κατάχρηση περιουσίας καί ἡ ἀπάντησή του ἦταν «Εὐχαριστῶ»…

Τό ἄφθαρτο σκήνωμά του εὐωδίαζε! Τά ΜΜΕ πολέμησαν τό θαῦμα. Ἰατροδικαστής τό ἐπιβεβαίωσε…

Τό Εὐαγγέλιο κατά τήν ἐκταφή βρέθηκε ἄφθαρτο στά χέρια τοῦ γέροντος!

Εἶναι ὁ κατάλληλος ἅγιος προσευχῆς πρός τεκνογονία…

Μύστης τοῦ μαιευτικοῦ λόγου… Πνευματικός γεμᾶτος ἀγάπη…

Δέν μάλωνε τούς συνανθρώπους του, ἐκτός μίας φορᾶς πρός ἕναν ἀσεβῆ θεολόγο πού ὑποστήριζε ὅτι δέν εἶναι δυνατόν νά ὑπάρχουν ἀκόμη δόγματα καί κανόνες πού θεσμοθετήθηκαν πρίν 15 αἰῶνες….

Κύρια χαρακτηριστικά του: Ἔγνοια, Χιοῦμορ, τάκτ, ἔρωτας γιά τόν Χριστό….

7 Σεπ 2019 ἔγινε πρόταση στόν Παναγιώτατο γιά ἁγιοκατάταξη τοῦ γέροντος…»

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ Ο ΛΕΠΡΟΣ: ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ

agios nikiforos ioannou monaxouΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Η αγιότητα είναι ύψιστη δωρεά του Θεού προς ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία είναι δεκτικά των ακτίστων ενεργειών Του. Απαιτείται δε μεγάλος αγώνας και αυταπάρνηση για να καταστεί κάποιος άγιος, να νικήσει τον εαυτό του, να ξεπεράσει τη βιολογική του ύπαρξη. Ένας τέτοιος αγιασμένος άνθρωπος, ο οποίος υπερέβη τον εαυτό του και την σωματική του κακοπάθεια, υπήρξε ο νεοφανής άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός. Ένα λαμπρό παράδειγμα ιώβειας υπομονής και αβραμιαίας πίστης στο Θεό.

      Γεννήθηκε το έτος 1890 σε ένα ορεινό χωριό των Χανίων Κρήτης, το Σηρικάρι από φτωχούς, αλλά ευλαβής γονείς, οι οποίοι στάλαξαν από νήπιο ακόμη την ευσέβεια και την σώζουσα πίστη στο Θεό. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Νικόλαος και το επώνυμό του Τζανακάκης. Δυστυχώς, ενώ ήταν ακόμη παιδί, έχασε τους γονείς τους και απόμεινε να ζει με τον υπέργηρο και ανήμπορο παππού του. Εκείνος μη μπορώντας να τον συντηρήσει, τον έστειλε, στην τρυφερή ακόμα ηλικία των 13 ετών, στα Χανιά, σε κάποιο κουρείο να εργαστεί και να μάθει την τέχνη του κουρέα.

Ὁ ἅγιος Φιλούμενος.

AgFiloumenos P0Ὁ ἅγιος Φιλούμενος ἔζησε ἀθόρυβα καί ταπεινά.AgFiloumenos I1

Γεννήθηκε στίς 15 Ὀκτωβρίου 1913 στήν ἐνορία τοῦ Ἁγίου Σάββα στή Λευκωσία. Ἰδιαίτερα τοῦ ἄρεσε νά διαβάζει τόν βίο τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου, ὁ ὁποῖος καί τόν ἐπηρέασε στόν δρόμο πού ἀκολούθησε.

Τό 1934 πῆγε Ἱεροσόλυμα. Διορίστηκε ὡς ἡγούμενος σέ διάφορα προσκυνήματα –στήν Τιβεριάδα, στήν Ἰόππη, στή Μονή τοῦ Ἀρχαγγέλου, στή Ραμάλλα,  στόν Ἀββᾶ Θεοδόσιο, στόν Προφήτη Ἠλία, στό Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ - ὅπου διακόνησε μέ πολλή ἀγάπη καί πόνο τό ἑκάστοτε ποίμνιό του.

Χαρακτηριστικά του :  ἡ ἀσκητική ζωή καί ἡ ἀκρίβεια τῆς τήρησης τῶν μοναχικῶν ἰδεωδῶν. Π.χ. γιά ὀκτώ χρόνια πού ἀσκήτευε  δέν κάθισε ποτέ σέ τραπέζι γιά νά φάει, ἀλλά ἔτρωγε ὄρθιος καί μέσα ἀπό τήν κατσαρόλα γιά ἄσκηση καί ἁπλότητα.

Η ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, Ο ΙΗΣΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΤΩΝ ΓΝΩΣΤΙΚΩΝ

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου.

AgMariaMagdalini1

Ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ὄπως καί τό ὄνομα τῆς ἄλλωστε ἐπισημαίνει, καταγόταν ἀπό τά Μάγδαλα, μία κωμόπολη γνωστή καί μέ τό ἑλληνικό ὄνομα 'Ταριχαία' (ἐξαιτίας τοῦ ἐμπορίου τῶν ταριχευμένων ψαριῶν πού διεξήγαγε), κείμενη στά δυτικά της λίμνης Γεννησαρέτ (βλ. www. jerusalem-patriarchate.info/gr/ magdala. htm καί www.el.wikipedia. org/ wiki/). Δέν ὑπάρχει καμία πληροφορία ὅτι ἦταν παντρεμένη (ἤ ἐν χηρείᾳ) καί δέν πρέπει νά ἦταν, ἀφοῦ οἱ παντρεμένες τότε γυναῖκες ἔφεραν ὡς διακριτικό τό ὄνομα τοῦ συζύγου τους, ὄπως π.χ.: Ἰωάννα τοῦ Χουζᾶ, Μαρία τοῦ Ἰακώβου, Μαρία τοῦ Κλωπᾶ κ.λπ. Γνωρίζουμε πώς ἀκολουθοῦσε τόν Ἰησοῦ μαζί μέ ἀρκετές ἄλλες γυναῖκες, πού εἶχαν θεραπευτεῖ ἀπό ἀσθένειες καί βάσανα καί πνεύματα πονηρά, καί οἱ ὁποῖες τόν ὑπηρετοῦσαν ἀπό τά ὑπάρχοντά τους (Λούκ. 8,1-3). Ἐδῶ φαίνεται ἐξάλλου ἡ ἰσοτιμία πού ἐφάρμοζε ὁ Ἰησοῦς μεταξύ ἀνδρῶν καί γυναικῶν, τήν ὁποία καί ὁ Παῦλος βεβαιώνει, ὅταν γράφει πώς «δέν ὑπάρχει διαφορά μεταξύ Ἰουδαίων καί Ἑλλήνων (Ἐθνικῶν), δούλων καί ἐλεύθερων, ἀνδρῶν καί γυναικῶν, διότι ἐν Χριστῷ εἴμαστε ὅλοι ἕνα» (Γάλ. 3,28).