Ἱερομόναχος Ἀρτέμιος,
Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους

Τό θέμα μου εἶναι: "Ἡ διακονία στήν Ἐκκλησία καί στή ζωή". Ἡ λέξις διακονία εἶναι πολύ συνηθισμένη στόν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας, καί λιγώτερο συνηθισμένη στήν καθημερινή μας ζωή. Ὁ ὅρος διακονία προέρχεται ἀπό τό ρῆμα «διακονέω-διακονῶ» καί σημαίνει: ὑπηρετῶ, προσφέρω ὑπηρεσίες, προσφέρομαι, γίνομαι ὠφέλιμος καί συντελεστικός σέ κάποια ἐργασία. Ἀπό αὐτή τή λέξι δημιουργοῦνται καί οἱ λέξεις διάκονος, πού ἑρμηνεύεται ὑπηρέτης, καί διακονία, πού ἑρμηνεύεται ὡς ὑπηρεσία. Ἔργο τοῦ διακόνου συνιστᾶ ἡ ἐκτέλεσις τοῦ καθήκοντος. Θά προσθέσω ἀκόμη τήν ἐτυμολογία τῆς λέξεως διακονεῖν. Τό ρῆμα διακονέω-διακονῶ ἕλκει τή ρίζα του ἀπό ἐκείνους πού διέρχονται διά μέσου τῆς κόνεως, ἀπό ἐκείνους πού περνοῦν μέσα ἀπό τή σκόνη, γιά νά ὑπηρετήσουν τούς συνανθρώπους τους.

Σουρωτή  13-7-2024

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης εἶχε πολλά πνευματικά τέκνα μέ διαφορετικό βαθμό πνευματικῆς συγγενείας. Τά περισσότερα φιλότιμα παιδιά του ἀπό μεγάλη εὐλάβεια καί πνευματική συστολή, ἀλλά καί ἀπό τόν ἔνθεο φόβο, μήπως ἀδικήσουν τόν θεόπνευστον καί χαριτωμένο λόγο του, σιωποῦν, βιώνοντας ἀπό τώρα τό «μυστήριο τοῦ μέλλοντος αἰῶνος».

Ἄλλοι, θεωρώντας ὅτι θά ἦταν μεγάλη καί ἀσυγχώρητη παράλειψη νά μήν τεθεῖ ὁ λύχνος ἐπί τήν λυχνίαν, γιά νά φωτίσει τόν συγκεχυμένο κόσμο μας, τολμοῦν, μέ ἐπίγνωση τῆς τόλμης τοῦ ἐγχειρήματος, νά ἀναμεταδώσουν κάτι ἀπό τόν φωτισμένο λόγο τοῦ Ἁγίου.

Ὁ γράφων, ἔχοντας ἀναξίως τήν εὐλογία νά ἔχει πνευματική ἐπικοινωνία ἐπί δέκα ἐννέα συναπτά ἔτη μέ τόν Ἅγιο, τολμᾶ, παρ’ ὅλη τήν ἐκ τῶν παθῶν του πνευματική ἀμβλυωπία, νά διαφωτίσει τό «μυστικό» τῆς τόσον εὐάρεστης εἰς τόν Κύριον πνευματικῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου.

Τό κατωτέρω κείμενο εἶναι ἀπομαγνητοφώνηση μιᾶς προφορικῆς παρουσιάσεως στό Σεμινάριο Δογματικῆς πού πραγματοποιεῖται γιά τρίτη συναπτή χρονιά ἀπό τήν Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, στό ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ τοῦ Ἱ. Ναοῦ Ἁγίας Παρασκευῆς Ἀττικῆς, ὁδός Ἀποστόλου Παύλου 10, 2ος ὄροφος. 6-8μμ. Ὁμιλητές εἶναι οἱ διδάκτορες Φιλοσοφίας Φώτης Σχοινάς καί Παῦλος Κλιματσάκης.

Τό κείμενο ἅπτεται τοῦ ἀγώνα καί τῆς θεολογίας τοῦ Μ. Φωτίου κατά τοῦ filioque. Ἐπίσης τονίζονται ὁρισμένα στοιχεῖα τῆς ἱεραποστολικῆς δράσεως τοῦ Μ. Φωτίου. Λόγῳ τοῦ ὅτι ἀποτελεῖ ὅπως εἴπαμε ἀπομαγνητοφώνηση προφορικοῦ λόγου ὁ ἀναγνώστης ἄς εἶναι ἐπιεικής γιά τό ὕφος καί γιά ὁρισμένα λάθη.

Τὴ μνήμη του τὴ γιορτάζουμε στὶς 6/2. Καὶ μέγας καὶ ἅγιος. Ζεῖ τὸν 9ο αἰ. μ. Χ. (820-893μ.Χ.)

Ἱεραποστολικό του ἔργο: ἔγινε πατριάρχης Κων/λεως σὲ 3 μέρες ἀπὸ λαϊκός. Ὅταν ὁ Καῖσαρ Βάρδας ἔβγαλε τὸν Ἰγνάτιο, ἔβαλε τὸν Φώτιο. Διοργάνωσε ἱεραποστολὲς ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Σλάβων. Δικό του ἔργο ἦταν αὐτό. Ὁ Κύριλλος καὶ ὁ Μεθόδιος ἀπ αὐτὸν ἀπεστάλησαν. Ἂν δὲν εἶχε γίνει αὐτὸ ἄς ἀναλογιστοῦμε τοὺς Ρώσους καὶ τὴν ἐπιρροὴ τοῦ Ἰσλάμ. Ἔστειλε Ἱεραποστολὴ καὶ στοὺς Χαζάρους. Αὐτοὶ εἶναι Ἰουδαῖοι Μουσουλμάνοι καὶ Χριστιανοί. Ἐπικράτησε τὸ Ἰσλάμ. Ἄς σκεφτοῦμε τί θά γινόταν στοὺς Ρώσους καὶ στοὺς Σλάβους ἄν εἶχε ἐπικρατήσει τὸ Ἰσλάμ. Δηλ. ὁ ἅγιος Φώτιος εἶναι μέγας μὲ ὅρους σημερινούς.