«Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ» No 17
Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»
(Μέ τόν Παῦλο Κλιματσάκη)
Γιατί νοσταλγοῦμε τόν Θεό;
Ἡ ἀγαθότητα ὄχι μόνο δημιουργεῖ ὅλα τἀ ὄντα, ἀλλά καί τά ἐπιστρέφει στόν ἑαυτό της. …Δέν εἶναι ἁπλῶς μία κίνηση τοῦ ἑνός πρός τήν πολλαπλότητα. Ἀλλά καί μία κίνηση ἐπιστροφική.
Καί στόν νεοπλατωνισμό ὑπάρχει μία κίνηση ἐπιστροφική, ἡ ὁποία ὅμως καταργεῖ τόν ἄνθρωπο. Ἡ ἕνωση μέ τό ἕν κατά τόν Πλωτῖνο δέν διατηρεῖ τήν ἀνθρώπινη ἀτομικότητα καί σέ καμιά περίπτωση δέν διατηρεῖ τήν ἀνθρώπινη σωματότητα. Ὁ Πλωτῖνος ντρεπόταν πού εἶχε σῶμα, ἐπειδή σέ σχέση μέ τόν νοῦ τό σῶμα εἶναι πολύ κατώτερο. Τό σῶμα εἶναι ἡ πηγή ὅλων τῶν δυσκολιῶν γιά τόν ἄνθρωπο. Ἡ σωτηρία γιά τόν ἄνθρωπο σύμφωνα μέ τόν Πλωτῖνο εἶναι νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τό σῶμα καί νά ἐπιστρέψει ὡς ψυχή πρός τό ἕν. Αὐτή ἡ ἐπιστροφή δέν μᾶς εἶπαν ποτέ οἱ νεοπλατωνικοί ποιά εἶναι.
