Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»
(Μέ τόν Παῦλο Κλιματσάκη)

Νοῦς, Ἰδέες καί Ὕλη στόν Πλάτωνα καί στόν Χριστιανισμό καί ἡ σχέση τους μέ τήν ἀποδόμηση

“ …Στόν Χριστιανισμό οἱ ἰδέες εἶναι νοήματα.

       Στόν Πλάτωνα οἱ ἰδέες εἶναι ἐκτός Θεοῦ καί μάλιστα εἶναι περιοριστικές. Γι’ αὐτό καί ὁ Δημιουργός κατά τόν Πλάτωνα δημιουργεῖ ἔχοντας ὡς πρότυπο τίς ἰδέες πού εἶναι ἔξω ἀπ’ Αὐτόν, καί τήν ὕλη πού εἶναι ἀδημιούργητη ἀπ΄Ἀὐτόν.

Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»
(Μέ τόν Παῦλο Κλιματσάκη)

Μία συμβατική ἔκφραση:  «Ὁ Θεός εἶναι…» 

Ὁ Θεός δέν χαρακτηρίζεται ἁπλά ὡς τό Εἶναι, παρά τό ὅτι εἶναι ὁ Ὤν· τό σωστότερο εἶναι νά τόν χαρακτηρίσεις ὡς τό Προεῖναι (πρίν ἀπό τό εἶναι) καί τό Ὑπερεῖναι (πάνω ἀπό τό εἶναι).

Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»
(Μέ τόν Παῦλο Κλιματσάκη)

Θεός καί ὄντα

Οἱ ἀρχές τῶν ὄντων προϋφίστανται τῶν ἰδίων κτιστῶν ὄντων κατά μίαν ὑπερούσιαν ἕνωσιν ἀσυγχύτως  διότι ὁ Θεός παράγει καί οὐσίες κατά τήν ἔκβαση ἀπό τήν οὐσία Του. ...Ἰδέες,  ἀρχές ἤ παραδείγματα ὀνομάζουμε ὄχι αὐτό πού ὀνόμαζε ὁ Πλάτων, ὄχι αὐτό πού ὀνόμαζαν οἱ ἀρχαῖοι, δηλ. αὐθύπαρκτες ὀντότητες, αἰώνιες καί ἀΐδιες ἀλλά τούς ἐν Θεῷ οὐσιοποιούς λόγους τῶν ὄντων · αὐτές οἱ ἴδιες οἱ ἀρχές πού περιέχει ὁ Θεός γίνονται στή συνέχεια ἐνεργεῖς Ὁ Θεός ἐνεργεῖ σάν ἕνα ἑνιαῖο φῶς ἀλλά μέσα σέ αὐτήν τήν μία ἑνιαία ἐνέργεια ὑπάρχουν ὅλες αὐτές οἱ ἀρχές. Αὐτή ἡ μία ἐνέργειά Του γίνεται ταυτόχρονα πολλά πράματα.

Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»

(Μέ Παῦλο Κλιματσάκη)

Ποιά ἡ σημασία τῆς προτάσεως

«Ὁ Θεός εἶναι ἀμερής, μονάδα καί ἑνάδα»;

«…Ὁ Θεός δέν ἔχει μέρη ὅπως τά φυσικά ὄντα. Π.χ. τό ἀνθρώπινο σῶμα εἶναι σύνθετο ἀπό ὄργανα, ἱστούς, κύτταρα…Ὁ Θεός δέν εἶναι ἔτσι. Διότι ὁτιδήποτε σύνθετο εἶναι κτιστό καί ἑπομένως ἀποσυντίθεται. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἑνιαῖο ὄν ἀλλά ὄχι ἕνα. Παρόλο ὅμως πού ὁ Θεός εἶναι ἀμερής δέν σημαίνει ὅτι δέν περιέχει τίποτε. Ὁ Θεός περιέχει ὑπερουσίως ἀκόμη καί τήν ὕλη. Καί ἡ ὕλη ἀπό τόν Θεό εἶναι. Τό ὑπερουσίως σημαίνει ὅτι τά πάντα ὑπάρχουν μέσα στόν Θεό κατά τέτοιο τρόπο ὥστε νά εἶναι ἀμερής. Πῶς γίνεται αὐτό; Ἀρρήτως! Τά λόγια τῶν ἁγίων εἶναι μύηση, ἀποκάλυψη, ὄχι λογισμοί τους.