1821 2021 Afisa

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ : «Ἡ πρόκληση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σήμερα» 19.09.21

Conclusions of the Conference “The challenge of Ecumenism today”

epm afisa metal v4The Center of Patristic Studies (“Hestia Paterikon Meleton”) has held an on-line conference
on September 19th, 2021 on the subject of:

“The challenge of Ecumenism today”.

The conference was dedicated to the late Father Georgios Metallinos, a venerable keeper of the firm orthodox spirit, a formidable disputant of Ecumenism.

The conclusions of the aforementioned conference are summarized as follows:

The modern Ecumenical movement begun in early 20th century by specific individuals of the Ecumenical Patriarchate. Ecumenism was gradually imposed upon the orthodox world based on social and political criteria, through premeditated authoritarian procedures. Ecumenism is the resultant of all heresies, as it infringes holistically the orthodox faith, without seemingly disputing it; eroding orthodox Ecclesiology, Salvationology and Christology, promoting a mutated “Christ”, the god of the New Age.

For more than a hundred years, Ecumenism acts as a catalyst and has worked systematically against the Orthodox faith and, like a Lernaean Hydra, grows new “heads” of misbeliefs and heresies. All the traitorous and orchestrated methods of the Ecumenists have only one goal: the deconstruction of the Spiritual Holy unity of the Church, the imposition of a First with no other equals – in total opposition to the canonical Paradosis (tradition) of the Church (the Primusinterpares) – the recognition of ecclesiastical (reverence) status of the heretics, and finally, the imposition of a fake unity which aims to “the unification of all the churches”, ultimately the Pan-religion of the New Age.

Perennialism: The End of Ecumenism & The Transcendent Unity of Religions

Protopresbyter Peter Heers, D.Th, Lecturer in Ecclesiology, Holy Trinity Seminary, Jordanville, NY

Introduction: The Devil’s Dichotomies and Their End

A tried and constant tactic of the enemy of mankind’s salvation in Christ is to limit man’s choices to two options, which are seemingly opposed, and to block from view any other possibility, or rule it out as impractical or untenable. For example, one is either rational or irrational, supra-rational not being an option. Or, one must be either blindly obedient or self-willed and rebellious, true obedience being rejected. Or, on a larger scale, to the Africans he presents a terrifying black magic and then for escape a “good” white magic. Or, for the impoverished masses, the greed of capitalism is countered and corrected by the “equality” and “fraternity” of communism. Or, for those who suffered under the authoritarian rule of papal Protestantism there is the self-rule and individualism of reformed Protestantism. And one could go on and list many other such false dichotomies in which both options are the enemy’s inspiration. Even today, with our current “Covid crisis,” the accepted narrative states that the only solution to a deadly virus is an experimental and potentially more deadly “vaccine” — early treatment with existing medicines being largely ignored.

Τὸ Τέλος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἡ Ὑπερβατικὴ Ἑνότητα τῶν Θρησκειῶν

Πρωτοπρεσβυτέρου Πέτρου Χῖρς, D.Th., Θεολογικὴ Σχολὴ Ἁγίας Τριάδος, Τζόρντανβιλ Νέας Ὑόρκης

«Ἡ πρόκληση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σήμερα»
ἀφιερωμένη στή μνήμη τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Εἰσαγωγή: Οἱ Ἀκρότητες τοῦ Διαβόλου καὶ τὸ Τέλος τους

Δοκιμασμένη καὶ σταθερὴ τακτικὴ τοῦ ἐχθροῦ τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ περιορισμὸς τῶν ἐπιλογῶν τοῦ ἀνθρώπου σὲ δύο μόνο ἐπιλογές, φαινομενικὰ ἀντίθετες, καὶ ὁ ἀποκλεισμὸς καὶ ἡ ἀπόκρυψη κάθε ἄλλης δυνατότητας, ἢ τοὐλάχιστον ἡ ἀπόῤῥιψή της ὡς ἀνέφικτης ἢ ἀστήρικτης. Παραδείγματος χάριν, μπορεῖ νὰ εἶναι κανεὶς ἢ ὀρθολογιστὴς ἢ παράλογος: τὸ «ὑπέρλογος» δὲν τίθεται κάν ὡς δυνατὴ ἐπιλογή. Κατὰ παρόμοιο τρόπο, ἢ θὰ κάνει τυφλὴ ὑπακοὴ ἢ θὰ γίνει θεληματάρης καὶ ἐπαναστατικός, ἀποῤῥιπτομένης τῆς ἀληθινῆς, γνήσιας ὑπακοῆς. Σὲ μεγαλύτερη κλίμακα, στοὺς Ἀφρικανοὺς παρουσιάζει μιὰ φοβερὴ μαύρη μαγεία καὶ ὕστερα ὡς μέσο διαφυγῆς τὴν «καλὴ» λευκὴ μαγεία.


«Ἡ πρόκληση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σήμερα»
ἀφιερωμένη στή μνήμη τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

1η Ἐρώτηση: Ἡ ἀποτείχιση πότε πρέπει νά γίνεται καί ἀπό ποιούς; Καί πιό συγκεκριμένα, στή Σύνοδο τῆς Κρήτης ἐκφράστηκαν καί σφραγίστηκαν κάποια ψευδῆ δόγματα, κάποιοι Ἱεράρχες ὑπέγραψαν. Μέ τήν ὑπογραφή τους συναινοῦν στά ψευδῆ δόγματα ἤ ὑπογράφουν ἁπλῶς τήν παρουσία τους στή Σύνοδο; Ὅσοι ὑπέγραψαν συναινετικά πρός τά ψευδῆ αὐτά δόγματα, θά πρέπει οἱ ἱερεῖς τῶν οἰκείων Μητροπόλεών τους νά ἀποτειχιστοῦν ἐξ αὐτῶν;

Ἀπάντηση κ. Τσελεγγίδη: Ἐκεῖνο πού θά ἤθελα νά πῶ στό πρῶτο ἐρώτημα εἶναι, ὅτι ἀποτειχίζεται κατ’ ἀρχήν ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἀντιλαμβάνεται δεδηλωμένη αἵρεση.

Ἡ ἀποτείχιση εἶναι μιά πολύ σοβαρή ὑπόθεση καί σχετίζεται μέ τήν ἀκρίβεια πού ὁρίζουν οἱ Ἱεροί Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ Ἱεροί Κανόνες, ὅμως, δίνουν καί τή δυνατότητα στόν πιστό νά κάνει Οἰκονομία· δηλαδή αὐτός πού ἀποτειχίζεται δέν μνημονεύει τόν Ἐπίσκοπό του, ἐνῶ αὐτός ὁ ὁποῖος τηρεῖ τήν ἀρχή τῆς Οἰκονομίας παραμένει στή μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλά κακίζει μέ ἀκριβῆ καί σαφῆ τρόπο τή δογματική αὐτή ἐκτροπή.

Πότε οἱ Συνοδικές ἀποφάσεις τῶν Τοπικῶν ἤ τῶν Πανορθοδόξων Συνόδων εἶναι ἀποδεκτές καί ἔχουν δεσμευτικό χαρακτῆρα γιά τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας;

TseleggidisΔημητρίου Τσελεγγίδη
τ. Καθηγητῆ τῆς Δογματικῆς τοῦ ΑΠΘ

«Ἡ πρόκληση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ σήμερα»
ἀφιερωμένη στή μνήμη τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ


Σεβαστοί πατέρες καί ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Πρίν περάσω στό θέμα τῆς Εἰσηγήσεώς μου, θά ἤθελα νά ἀναφερθῶ ἐπιγραμματικά στό τιμώμενο πρόσωπο τοῦ μακαριστοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ. Ὁ π. Γεώργιος πρωτοστάτησε -τά τελευταῖα κυρίως χρόνια- στούς πνευματικούς ἀγῶνες πού ἀφοροῦσαν στήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεως καί τήν αὐθεντικότητα τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Τόσο ὁ κατ’ ἰδίαν, ὅσο καί ὁ δημόσιος λόγος του ἑστίαζε στό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία Του. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησιολογία ἦταν τό ἐπίκεντρο τῶν ἐνδιαφερόντων του, τό ὁποῖο διαπερνοῦσε ἀξονικά ὅλες τίς ἐπιστημονικές, ἐκκλησιαστικές καί κοινωνικές παρεμβάσεις του, ἀδιαφορώντας γιά τό ὁποιοδήποτε προσωπικό τίμημα καί μή κάνοντας ἐκπτώσεις στά δόγματα καί τό ὁμολογιακό φρόνημά του. Αἰωνία του ἡ μνήμη!