Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ὁ Ὁμολογητὴς καὶ ἡ σημερικὴ παποφροσύνη
Ἄς μεταφερθοῦμε σὲ παλαιοὺς χρόνους, 750 χρόνια πρὶν, ὅταν βασίλευε στὴν ὀρθόδοξη Ρωμηοσύνη ὁ Μιχαὴλ Παλαιολόγος (1259-1282).Πιεζόμενος ἀπὸ τὶς διαρκεῖς ἐχθρικὲς ἀπειλὲς καὶ τὸν κίνδυνο μιᾶς νέας σταυροφορίας κατὰ τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσει, ὄπως πίστευε βοήθεια ἀπὸ τὸν Πάπα, δέχεται τὴν Ἕνωση μὲ τοὺς Λατίνους. Ἡ Ρώμη ἀπαίτησε «ὡς ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἕνωση τὴν ἀποδοχὴ τῶν τριῶν “κεφαλαίων„ δηλ. α) τὴν ἀποδοχὴ τοῦ Πάπα ὡς πρώτου ἀρχιερέως β) τὴν ἀποδοχὴ τοῦ ”ἐκκλήτου„(δηλ. τοῦ δικαιώματος προσφυγῆς σ’αὐτόν, ὡς ἀνωτάτου δικαστοῦ) καὶ γ) τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του».[i] Κατὰ τὰ ἄλλα ὁ Πάπας ἔλεγε ὅτι δὲν εἶχε πρόβλημα στὸ νὰ τηροῦνται οἱ ἐκκλησιαστικὲς παραδόσεις τῶν Ὀρθοδόξων.
Ὁ Πατριάρχης, Ἅγιος Ἰωσὴφ ἐρωτηθεὶς ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα συνέταξε ΑΠΟΛΟΓΙΑ διὰ τῆς ὁποίας ἀπέρριψε ὅλα τὰ παπικὰ δόγματα, τὶς πλάνες καὶ τὰ λεγόμενα τρία “κεφάλαια„.Δυστυχῶς ὁ αὐτοκράτορας δὲν πτοήθηκε. Δέχθηκε τὴν λατινικὴ ὁμολογία πίστεως καὶ ἔστειλε ἀντιπροσωπεία στὴν Λυὼν τὸ 1274 ποὺ ὑπέγραψε τὴν Ἕνωση μὲ τὸν Πάπα. Ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ ἐξορίσθηκε τὸ 1275 ἐνῷ ἡ πλειονότης τῶν ἀρχιερέων κάτω ἀπό ἀφόρητες πιέσεις ἐνέκρινε τὴν Ἕνωση. Τὴν θέση τοῦ ὀρθοδόξου Πατριάρχου πῆρε ὁ λατινόφρων Ἰωάννης Βέκκος. Ἐπανῆλθε ὁ ἅγιος στὸν θρόνο του τὸ 1282 μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Παλαιολόγου, ἀλλά άπεβίωσε μετὰ ἀπὸ 3 μῆνες. Ἡ μνήμη του τιμᾶται τὴν 30η Ὀκτωβρίου.
Τὰ μηνύματα τῆς ΑΠΟΛΟΓΙΑΣ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ εἶναι σημαντικὰ, πολύτιμα καὶ διαχρονικῆς ἀξίας καὶ ἀξίζει νὰ σταθοῦμε σὲ κάποια σημεῖα της.
Κατ’ἀρχὰς ὁ Ἅγιος ἐλέγχει τὶς αἱρέσεις καὶ τὶς πλάνες τῶν παπικῶν καὶ τοὺς χαρακτηρίζει αἱρετικοὺςκυρίως λόγῳ τῆς κακοδοξίας τοῦ Filioque,- σημαντικῆς πλάνης καθὼς δημιουργεῖ σύγχυση στὰ ὑποστατικὰ ἰδιώματα τῶν Τριῶν Προσώπων. Τοὺς κρίνει καὶ ἀξίους ἀναθεματισμοῦ, ἀλλὰ δὲν προβαίνεισὲ τέτοια ἐνέργεια, ἀφοῦ ὥς τότε ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε ἀποφανθεῖ σχετικῶς. Ὅμως θεωρεῖ ἀπαράδεκτη κάθε κοινωνία μαζί τους.
Θίγει ἐπίσης ὁ Ἅγιος τὸ ζήτημα τῆς εἰρήνης ποὺ προέβαλε ὁαὐτοκράτορας καὶ γράφει ὅτι κάνοντας εἰρήνη μὲ τοὺς παπικοὺς«εἰσπράττω ὡςἀντάλλαγμα τὴν στέρηση καὶκ οινωνία τῶν Ἁγίων. Διαχωρίζομαι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μέ γέννησαν πνευματικὰ…» καὶ προβάλλει τὰ λόγια τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου : «Ἡ ὁμόνοια δὲν εἶναι πάντοτε καλὸ γιατὶ καὶ οἱ ληστὲς μποροῦν νὰ συμφωνήσουν».
Ἰδιαίτερη ὅμως ἀξία ἔχει ἡ ἐπιχειρηματολογία του σὲ σχέση μὲ τὴν ἄρνηση τῶν τριῶν “κεφαλαίων„. Ἀρνεῖται εὐθέως τὴν παραχώρηση ἐκ μέρους τῶν ὀρθοδόξων τῶν τριῶν προνομίων ποὺ ἀπαιτοῦσε ὁ Πάπας μὲ τὸ ἁπλὸ καὶ ἀληθινὸ ἐπιχείρημα ὅτι εἶναι αἱρετικός.
Ἐξ αἰτίας τῆς αἰρέσεως τῶν Λατίνων ὁ ἅγιος πρὶν εἰσέλθει σὲ ὁποιαδήποτε συζήτηση περὶ τῶν Ἱ. Κανόνων προτάσσει τὴν ὑπόθεση τῆς πίστεως, ὡς ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας.
«Τὸ πρῶτο ζητούμενο:Νὰ ὀνομάζεται ἀπὸ ἐμᾶς ὁ «ἁγιώτατος» Πάπας πρῶτος ἀρχιερέας», γράφει ὁ ἅγιος Ἰωσὴφ, «…οὔτε ταιριάζει οὔτε εἶναι δυνατόν…Ἐὰν εἶναι ἄξιος καταποντισμοῦ, ὅπως λέγει ὁ Κύριος («ὁ σκανδαλίσας ἕνα τῶν μικρῶν τούτων)…πῶς μπορεῖ ταυτόχρονα νὰ καταποντίζεται καὶ νὰ ὑπερυψώνεται στὴν κορυφαία θέση;».
Γιὰ τὸ δεύτερο ζητούμενο,τὸ ἔκκλητον δηλαδὴ τὸ νὰ προστρέχουν σ’αὐτὸν(τὸν Πάπα) καὶ νὰ δικάζονται ἐκ νέου ὅσοι κρίνονται καὶ καταδικάζονται ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ νομίζουν ὅτι ἀδικοῦνται, γράφει ὁ ἅγιος : «Εἶναι δυνατὸν νὰ βρίσκουν τὴν γιατρειά τους οἱ ὑγιεῖς ἀπὸ τοὺς ἀρρώστους; Ἤ οἱ βλέποντες ἀπὸ τοὺς τυφλοὺς;».
Γιὰ τὸ τρίτο ζητούμενο, τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματος τοῦ Πάπα ἀπὸ τοὺς ὀρθοδόξους στὶς ἀκολουθίες γράφει ὁ Πατριάρχης Ἰωσὴφ: «Πῶς εἶναι δυνατὸν αὐτὸς ποὺ ἀποδεδειγμένα δὲν ὀρθοφρονεῖ νὰ συνταχθῆ μὲ τοὺς ὀρθοδόξους;» Ἔπειτα «ὅποιος μνημονεύει τὸν Πάπα ἤ τοῦ προσφέρει τὸ ἔκκλητον ἤ τὸν θεωρεῖ πρῶτο μεταξὺ τῶν ἀρχιερέων εἶναι ὑποχρεωμένος νὰ ἐκτελεῖ καὶ ὅλο τὸν λατινισμό» (ἐννοεῖ ὅλες τὶς λατινικὲς κακοδοξίες).
Διακρίνει ὅμως ὁ ἅγιος Πατριάρχης καὶ τὴν ἐπιβουλὴ τοῦ Πάπα, τὸ ἀρχέγονο παπικὸ ὄνειρο τῆς ὑποταγῆς τῶν ὀρθοδόξων καὶ ἐξηγεῖ:
«Οἱ Κανόνες θεσμοθετοῦν ὅτι καθένας ἀπὸ τοὺς πέντε Πατριάρχες (Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων) ἔχει τὸ ἔκκλητον στὴν ἐπαρχία του καὶ διορίζουν[οἱ Κανόνες] κανένας ἀπ’αὐτοὺς νὰ μὴν ὑποτάσσεται στὸν ἄλλο, οὔτε νὰ ἐπεμβαίνει στὴν ἐπαρχία τοῦ ἄλλου. Ὁ καθένας νὰ διοικῆ τὴν ἐπαρχία του καὶ νὰ ὰναγνωρίζεται ὡς κεφαλὴ μόνον ἀπὸ τοὺς ὑπ΄αὐτὸν ἀρχιερεῖς, συναρμολογούμενος μὲ τὸν Χριστὸ ποὺ εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων…Ἑπομένως δὲν εἶναι γενικὰ πρῶτος ὁ Πάπας, οὔτε ἔχει ὑποτεταγμένο κανένα Πατριάρχη. Μὴ γένοιτο!... ἐὰν θέλουμε νὰ μὴν παραβαίνουμε τοὺς Κανόνες ὁ Πάπας οὔτε πρῶτος θὰ εἶναι, οὔτε τὸ ἔκκλητο θὰ ἔχη, ἀκόμη κι ἂν συνέβαινε νὰ ὀρθοδοξῆ».
Ἐξ ἄλλου ὁ Πάπας ἔχει ἀποβληθεῖ «ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο μὲ τὴν κοινὴ ψῆφο ὅλων τῶν Πατριαρχῶν» προεδρεύοντος τοῦ Πατριάρχου Μιχαὴλ Κηρουλαρίου, παρόντων τῶν Πατριαρχῶν Ἀντιοχείας, Βουλγαρίας καὶ ἀρχιεπισκόπου Κύπρου, ἐνῷ καὶ οἱ ἀπόντες Ἀλεξανδρείας καὶ Ἱεροσολύμων «συμφώνησαν καὶ ψήφισαν καὶ αὐτοὶ τὴν ἀποβολή του».
Ἄς ἐπιστρέψουμε ὅμως στὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση, ὅπου ὁ Οἰκουμενισμὸς ὡς λαίπαπα σαρώνει τὶς οὐσιαστικὲς διαφορὲς Ὀρθοδοξίας καὶ πλάνης καὶ ὡς γάγγραινα ἁπλώνεται καὶ κατατρώγει τὶς συνειδήσεις τῶν πιστῶν. Κάποιες στιγμὲς οἱ θιασῶτες τουξεπερνοῦντά ὅρια τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους,τῆς ἀξιοπρέπειας καὶ εὐπρέπειας μὲ ἀπύθμενο θράσος. Τέτοιο δεῖγμα ἀποτελεῖ τὸ κείμενοτοῦ κοιμηθέντος Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωὰννου Ζηζιούλα ConciliarityandPrimacy (Συνοδικότητα καὶ Πρωτεῖο) δημοσιευμένο στὸ περιοδικὸ «Θεολογία» τὸ 2015. Τὸ 2017 ἐκδόθηκε τὸ βιβλίο «Ὀρθόδοξη κριτικὴ ἐπὶ τοῦ κειμένουConciliarityandPrimacy» μὲ μετάφραση τῆς Χαρᾶς Λιαναντωνάκη καὶ λεπτομερῆσχολιασμὸ ἀπὸ τὸ Κελλίον τῶν ἁγίων Ἀρχαγγέλων τοῦ Ἁγίου Ὄρους.
Οὔτε λίγο οὔτε πολὺ ὁ Μητροπολίτης Περγάμου, μὲ μιὰ «θεολογία» δικῆς του ἐπινοήσεως προσπαθεῖ νὰ πείσει τοὺς ὀρθοδόξους ὅτι ὑπάρχει ἕνα παγκόσμιο πρωτεῖο στὴν Ἐκκλησία ποὺ ἀνήκει, βεβαίως, ποῦ ἀλλοῦ; Στὸν Πάπα! Δὲν ὑπεισερχόμεθα στὴν ὑποτιθέμενη ἐπιχειρηματολογία του. Ἀξίζει νὰ διαβάσει κανεὶς τὴν «Ὀρθόδοξη κριτικὴ» γιὰ νὰ ἔχει πλήρη εἰκόνα τῶν πλανεμένων ἀπόψεων τοῦ Ἰωὰννου Ζηζιούλα καὶ τὴν θεολογικὴ καὶ κανονική τους ἀναίρεση. Ἐδῶ ἁπλῶς θὰ θέλαμε νὰ συσχετίσουμε τὴν ΑΠΟΛΟΓΙΑ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ ποὺ προαναφέραμε μὲ τὸ ΦΡΟΝΗΜΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ποὺ ἐκφράζει τὸ κείμενο τοῦ Ἰωάννου Ζηζιούλα.
Ὁ μητροπολίτης Περγάμου ἀδιαφορεῖ γιὰ τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ, θεωρεῖ τὸν Πάπα ὀρθόδοξο καὶ τοῦ δίνει τὴν πρωτοκαθεδρία ἐφ’ὅλης τῆς Ἐκκλησίας. Ἰδού :
α) «Ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης, ὡς κάτοχος τῆς πρώτης ἕδρας κατὰ τὴν κανονικὴ τάξι τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ πρῶτος (primus) σὲ οἰκουμενικὸ ἐπίπεδο»!(Ὀρθόδοξη κριτική…σ. 115)
Δὲν τὸ συζητεῖ καθόλου. Εἶναι καὶ ὁ πρῶτος!
β)«Ἡ περιγραφὴ τοῦ πρωτείου αὐτοῦ ὡς «πρωτείου τιμῆς» θάμποροῦσε νὰ γίνει δεκτὴ ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς ἀναγνωρίσεως κάποιων προνομίων ὡς μέρος τῆς λειτουργίας τοῦ πρωτείου»(σελ. 119).
«Θὰ μποροῦσε νὰ γίνει δεκτή». Δηλαδὴ θὰ μᾶς ἔκανε τὴ χάρη ὁ Πάπας νὰ δεχθεῖ τὸ πρωτεῖο του ὡς «πρωτεῖο τιμῆς» ἂν τοῦ ἀναγνωρίζαμε καὶ κάποια προνόμια. Ποιά;
«Τέτοια προνόμια περιλαμβάνουν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς παρουσίας τοῦ πρώτου (προσωπικὰ ἢ δι’ἀντιπροσώπου)σὲ ὁποιαδήποτε συνοδικὴ δραστηριότητα (Κανόνας 34 τῶν Ἀποστόλων), τὴν ἀνάληψη τῆς προεδρίας στὶς συνόδους καὶ τὸ δικαίωμα προσφυγῆς κατὰ ἀποφάσεων(ἔκκλητον-Σύνοδος Σαρδικῆς). Στὰ παραπάνω μποροῦμε σήμερα νὰ προσθέσουμεκαὶ τὴν σύγκληση μιᾶς οἰκουμενικῆς συνόδου(σ.119-121).
Ἐκπληκτικό! Μὲ μιὰ μικρὴ παράγραφο, βιαστικὰ παραδίδει τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ βορὰ στὶς ὀρέξεις τοῦ Πάπα. Ὅλη αὐτὴν τὴν μεθοδευμένη ὑποδούλωση τὴν θεωρεῖ αὐτονόητη καὶ θεολογικῶς ἀναγκαία (σ.123).
Ἄς δοῦμε αὐτὰ τὰ προνόμια ἐκτενέστερα.
- Θὰ πρέπει ἀναγκαστικὰ ὁποιαδήποτε συνοδικὴ δραστηριότητα(Σύνοδος Ἱεραρχίας-διαρκὴς Ἱ. Σύνοδος-συνοδικὲς ἐπιτροπὲς) νὰ τὴν …φωτίζει ὁ Πάπας μὲ τὴν παρουσία του ἢ ὁ Καρδινάλιος ἢ ὁποιοσδήποτε ἀπεσταλμένος τοῦ Πάπα. Κι ἀφοῦ θὰ εἶναι ἀναγκαία ἡ παρουσία του αὐτὸ σημαίνει ὅτι χωρὶς αὐτὴν, ἡ Σύνοδος καὶ οἱ ἀποφάσεις της θὰ πάσχουν ἀπὸ ἀκυρότητα.
Γιὰ νὰ στηρίξει τὴν θέση του αὐτὴὁ ἐπίσκοπος Περγάμου ἐπικαλεῖται τὸν 34ο Κανόνα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, κατὰ τὸν ὁποῖο ἐπιβάλλεται νὰ ὑπάρχει σὲ κάθε ἔθνος πρῶτος.Οἱ ἐπίσκοποι πρέπει νὰ τὸν θεωροῦν κεφαλὴ καὶ νὰ μὴν κάνουν τίποτε πέρα ἀπ’αὐτὸ ποὺ ἐπιβάλλει ἡ θέση τους. Γιὰ σοβαρὰ ζητήματα πρέπει νὰ ἐρωτοῦν τὸν πρῶτο. «Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιείτω τι» δηλ. καὶ ὁπρῶτος δὲν κάνει τίποτε χωρὶς τὴν γνώμη τῶν συνεπισκόπων του. Ὁ Κανόνας ἀφορᾶ στὴ σχέση Μητροπολίτου-ἐπισκόπων στὰ πλαίσια κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀργότερα στὴ σχέση Πατριάρχου καὶ Μητροπολιτῶν ἐντὸς τῆς δικαιοδοσίας ἑκάστου Πατριάρχου. Καὶ βέβαια ὁ Κανόνας ὁμιλεῖ γιὰ συνεργασία καὶ πατρικὴ-ἀδελφικὴ ἀλληλοεξάρτηση καὶ ὄχι γιὰ ἀναγκαία παρουσία τυραννικῆς παποσύνης. Εἶναι ἀστεῖο ποὺ ὁ Μητροπολίτης Περγάμου ζητεῖ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ Κανόνοςἐφ’ὅλης τῆς Ἐκκλησίας τὴν ὁποία φαντάζεται ὡς ἑνότητα Ὀρθοδοξίας -Παπισμοῦ μὲ παγκόσμιο Πρῶτο τὸν Πάπα!
- Ὄχι μόνο θὰ παρίσταται ὁ πάπας ἢ ὁ παπικὸς ἀπεσταλμένοςσὲ ὁποιαδήποτε συνοδικὴ δραστηριότητα ἀλλὰ ὅταν συνέρχεται Σύνοδος θὰ προεδρεύει ἤγουν, μὲ τὴ σημερινὴ νοοτροπία, θὰ χειραγωγεῖ τοὺς συνοδικοὺς πρὸς τὴν κατεύθυνση ποὺ ἐπιθυμεῖ.
- Καθὼς εἶναι ἡ ἐποχὴ τῶν… δικαιωμάτων ὁ Πάπας θὰ ἔχει τὸ «δικαίωμα προσφυγῆς». Ὅταν δηλαδὴ ὁποιοσδήποτε κληρικὸς παντὸς βαθμοῦ,ἐννοεῖ ὁ Περγάμου, θεωρεῖ ὅτι αδικήθηκε ἀπὸ κάποια ἀπόφαση προϊσταμένου του, θὰ μπορεῖ νὰ προσφεύγει στὸν Πάπα, ὁ ὁποῖοςθὰ κρίνει καὶ θὰ ἀποφασίζει ἀμετάκλητα γιὰ τὴν ὀρθότητα αὐτῆς τῆς ἀποφάσεως.Δὲν τολμᾶ ὁ Ἰωάννης Ζηζιούλας νὰ πεῖ ἀνοιχτὰ κατὰ ποίων ἀποφάσεων θὰ μποροῦν νὰ προσφεύγουν στὸν Πάπα, ἀλλὰ ἀντιλαμβάνεται εὔκολα ὁ καθεὶς ὅτι μὲ μιὰ μονοκονδυλιὰ ὁ Πάπας θὰ μπορεῖ νὰ ἀκυρώνει ἀποφάσεις συνοδικὲς ἀκόμη καὶ πολυαρίθμων Συνόδων.
Ἀλλὰ δὲν τελειώσαμε ἀκόμη. Ὑπάρχει καὶ κάτι ἄλλο.
- Ὁ Πάπας θὰ ἀποφασίζει «τὴν σύγκληση μιᾶς Οἰκουμενικῆς Συνόδου», γιατὶ, λέει ὅτι «δὲν ὑπάρχει πλὲον αὐτοκράτορας νὰ τὴν συγκαλέσει». Ὥστε ἰδοὺ καὶ ὁ νέος μας αὐτοκράτορας Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως!
Κατὰ τὰ ἄλλα, σύμφωνα μὲ τὸν Μητροπολίτη Περγάμου, «ὁ ἐπίσκοπος Ρώμης δὲν θὰ πρέπει νὰ παρεμβαίνει στὶς ὑποθέσεις τῆς ὁποιασδἠποτε τοπικῆς Ἐκκλησίας»(σ.117) ! Λόγοι ἄξιοι γέλωτος.
Ἀναρωτιέμαι ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά. Ἄραγε πῶς ἀνεχόμασταν τόσα χρόνια ἀδιαμαρτύρητα τὴν διάχυσητέτοιων βλασφήμων ἀπόψεων στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας; Καὶ πῶς κάμπτουμε οἱ πλεῖστοι τὸν αὐχένα παραμενοντας σιωπηλοὶ ὅταν δημοσιεύονται τέτοια κείμενα;
Ἡ ΑΠΟΛΟΓΙΑ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ ποὺ συνοδεύθηκε ἀπὸ τὸ γενναῖο του φρόνημα ποὺ τὸν ὁδήγησε στὴν ἐξορία, συνοψίζει τὴν στάση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἔναντι τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Παπισμοῦ. Ἀπορρίπτει τὶς τρεῖς ἀπαιτήσεις τοῦ Πάπα καὶ διατηρεῖ ἀλώβητη καὶ ἐλεύθερη ἀπὸ τὴν καταδυνάστευση τοῦ Πάπα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.Διαμετρικῶς ἀντίθετα εἶναι τὰ φρονήματα τοὺ Ἰωάννου Ζηζιούλα ποὺ σπεύδει χωρὶς ὁποιοδήποτε έξαναγκασμὸ νὰ ἱκανοποιήσεις τὶς παμπάλαιες κυριαρχικὲς ἀπαιτήσεις τοῦ Πάπα, ἕτοιμος νὰ ὑποτάξει ὑπὸ τὸν πόδα του τὴν Μία Ἁγία Καθολικῆ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία. Τὰ ψευδοθεολογικὰ σοφίσματά τουκαθὼς καὶ τῶν ἄλλων οἰκουμενιστῶν καὶ παποφρόνων μὲ τὰ ὁποῖαπροσπαθοῦν νὰ ἀμβλύνουν τὴν ὀξεῖα ἀντίθεση μεταξὺ τῆς παπικῆς πλάνης καὶ ὀρθοδόξου πίστεως,φανερώνονται καὶ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ ὡς ἀνίσχυρα καὶ στερούμενα σοβαρότητος. Καὶ ἐπειδὴ τὸ μοναδικὸ ἐπιχείρημά τους κατὰ τῶν ὑπερασπιζομένων τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ παράδοση εἶναιἡ κατηγορία γιὰ φανατισμὸ καί ἔλλειψη ἀγάπης παραθέτουμε ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ΑΠΟΛΟΓΙΑ τοῦ Πατριάρχου Ἰωσήφ διὰ τοῦ ὁποίου φαίνεται καθαρὰ πῶς διαχωρίζει τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς πλανηθέντας ἀδελφούς :
«Ἂς προσέξουμε πολὺ νὰ μὴ μολυνθοῦμε ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί τους…Ἂς μὴν τοὺς θεωροῦμε ὅμως ἐχθροὺς, οὔτε νὰ τοὺς μισοῦμε παρ’ὅλο ποὺ αὐτοὶ πάντοτε λυσσοῦν καὶ μαίνονται ἐναντίον μας. Κάποτε ἦσαν ἀδελφοί μας, αδελφοὶ ποὺ ἀναγεννήθηκαν ἀπὸ τὴν ἴδια κολυμβήθρα τοῦ Βαπτίσματος…δὲν εἶναι σωστὸ νὰ τοὺς μισοῦμε, ἀλλὰ μᾶλλον νὰ τοὺς συμπονοῦμε. Ἂς τοὺς σπλαχνιζώμαστε λοιπὸν καὶ ἂς τοὺς ἀγαποῦμε, κι ἂς μὴν παραλείπουμε νὰ ἀναπέμπουμε προσευχὲς ὑπὲρ αὐτῶν, μήπως τοὺς ἐπισκεφθῆ κάποτε ὁ Θεὸς καὶ ἐπιστρέψουν. Ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς θεραπεύσει…καὶ νὰ τοὺς καταστήσει πάλι μέλη ἄμωμα τῆς ἁγίας καὶ καθολικῆς Ἐκκλησίας Του»(Ἁγίου Ἰωσὴφ , Ἀπολογία σ.33).
Μὴπως αὐτὸ δὲν εἶναι τὸ ζητούμενο καὶ κατὰ τὴν Λειτουργία τοῦ Μ. Βασιλείου;Προσευχόμαστε «τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ ἁγίᾳ σου Καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ».
Εἴπαμε ἀρκετά.
Στὸ τέλος τοῦ μικροῦ, ἀλλὰ προσεκτικὰ γραμμένου βιβλίου ἀπὸ τὸν ὁσιολογιώτατο μοναχὸ Παΐσιο Καρεώτη, ἀπ΄ὅπου ἀντλήσαμε στοιχεῖα τῆς ΑΠΟΛΟΓΙΑΣ τοῦ ἁγίου Ἰωσὴφ Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, παρατίθεται ἀπόσπασμα Λόγου τοῦ ἁγίου Παΐσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Τὸ παραθέτουμε καὶ ἐδῶ πρὸς γνῶσιν καὶ ὀρθόδοξον συμμόρφωσιν :
Σήμερα προσπαθοῦν νὰ γκρεμίσουν τὴν πίστη, γι΄αὐτὸ ἀφαιροῦν σιγὰ-σιγὰ ἀπὸ καμμιὰ πέτρα γιὰ νὰ σωριασθῆ τὸ οἰκοδόμημα τῆς πίστεως. Ὅλοι ὅμως εὐθυνόμαστε γιὰ τὸ γκρέμισμα αὐτὸ· ὄχι μόνο αὐτοὶ ποὺ ἀφαιροῦν τὶς πέτρες καὶ τὸ γκρεμίζουν, ἀλλὰ καὶ ὅσοι βλέπουμε νὰ γκρεμίζεται καὶ δὲν προσπαθοῦμε νὰ τὸ ὑποστυλώσουμε.
Βοηθήματα : -
- Ἁγίου Ἰωσὴφ Πατριάρχου Κων/πόλεως ΑΠΟΛΟΓΙΑ πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η΄Παλαιολόγο.
-Ὀρθόδοξη κριτικὴ ἐπὶ τοῦ κειμένου ConciliarityandPrimacy.
Καὶ τὰ δύο εἶναι ἐκδόσεις Ἱεροῦ Κελλίου Ἁγίων Ἀρχαγγέλων στὶς Καρυὲς Ἁγίου Ὄρους
[i] Ἁγίου Ἰωσὴφ Πατριάρχου Κων/πόλεως ΑΠΟΛΟΓΙΑ, Ἔκδοσις Ἱεροῦ Κελλίου Ἁγίων Ἀρχαγγέλων, Καρυὲς-Ἅγιον Ὄρος