3. Ἡ ἀκώλυτη καί ἐλεύθερη προσέλευση τῶν Ὀρθόδοξων Χριστιανῶν στίς Ἀκολουθίες καί τίς Θεῖες Λειτουργίες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπιβάλλεται καί ἀπατεῖται νά καταστῆ ἄμεσα δυνατή.
Ὅσον ἀφορᾶ είδικότερα στή συμμετοχή τῶν πιστῶν στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, αὐτό εἶναι θέμα καθαρῶς προσωπικό, τό ὁποῖο ἐξαρτᾶται ἀπολύτως ἀπό τήν πίστη καί τή βούληση τοῦ προσερχομένου. Ἄλλωστε, ἀπό τή δισχιλιετῆ ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας δέν μαρτυρεῖται περίπτωση μετἀδοσης μολυσματικῆς νόσου ἀπό τή Θεία Κοινωνία.
Στὴ συνάφεια αὐτὴ ἐπισημαίνεται ὅτι «εἰδικοὶ ἐπιτροπῆς λοιμώξεων» ἐκφράζουν μὴ κατοχυρωμένη ἐπιπολῆς ἄποψη ἔναντι: α) ἐπιστημονικῶν τεκμηρίων-δεδομένων δημοσιευμένων ἢ ὑποβληθέντων γιά δημοσίευση σὲ ἔγκριτα διεθνῆ περιοδικὰ, τὰ ὁποῖα βεβαιώνουν τὴν ἀσφάλεια ἀπό τή μετάδοση τῆς Θείας κοινωνίας ἔναντι λοιμώξεων (πχ., https://stalagmaties.blogspot.com/2020/04/blog-post_18.html ) καὶ β) ἄλλων εἰδικῶν διεθνοῦς ἐμβέλειας ἐπιστημόνων, τῶν ὁποίων φεῦ! παραβλέπουν τό κύρος και ἑλληνικὰ MME μὲ συνοδὸ ἀδιανόητη ἤ παρεκκλίνουσα ἀπουσία ἀντικειμενικῆς ἄποψης.
Ἀσφαλῶς, ἔχουμε τὴ βεβαιότητα ὅτι διαθέτουμε πεπερασμένο ἐπιστημονικό νοῦ καί ἀδυναμία στήν περίπτωση τῆς προσέγγισης τοῦ ὑπερφυέστατου Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Αὐτὸ ἀνήκει στὸ ἀπροσπέλαστο πεδίο, τὸ ὁποῖο τοποθετεῖται σὲ πνευματικὴ νοητικὴ διάσταση πίστεως ἀπαιτώντας διὰ βίου πνευματικὴ συχνότητα καί κοινωνία μὲ συνοδὸ θεϊκὴ ἐμπειρία τύπου “ἔρχου καὶ εἶδε”. Ἐμπειρία ποὺ ἐλευθερώνει, κατοχυρώνει αἴσθημα ἀσφαλείας καὶ βεβαιότητας, ὥστε νὰ δικαιολογεῖ ἀκόμη καὶ ἐκφράσεις Ντοστογιέφσκι “θά προτιμοῦσα νὰ εἶμαι μὲ τὸν Χριστὸ παρὰ μὲ τὴ δῆθεν ἀλήθεια”! (ὠς “ἀλήθεια” ἐκλαμβάνεται τό ἀποκύημα τῆς γνωστῆς “ἐπιστημονικῆς ἀποπτωτικῆς μεθόδου” ψιθυρισμοῦ τοῦ τύπου “λέγε, λέγε, λέγε, κάτι θὰ μείνει”…).
4. Οἱ πιστοί Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἔχουμε τή βαθειά αἰσθηση τῆς ἐγκατάλειψης ἀπό τήν Ποιμαίνουσα Ἐκκλησία-ἐκτός ἐλαχίστων φωτεινῶν ἐξαιρέσεων- καί τήν ἄνευ ὅρων ὑποχώρησή της στά ἀντορθόδοξα κελεύσματα τῆς Πολιτείας. Περαιτέρω, φαίνεται ὡσάν νά ἐξέλιπε τό διαχρονικό Ὁμολογιακό καί Μαρτυρικό φρόνημα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο ὀφείλουν οἱ Ποιμένες νά διαφυλάττουν ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ! Φοβούμεθα γιά χειρότερα ἐπακόλουθα στόν χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἐάν ἀκολουθηθῆ ἀπό τήν Ποιμαίνουσα Ἐκκλησία ἡ ἴδια παθητική τακτική!
Υπογραφόμενοι (η λίστα συνεχίζεται...)
36. Δρ Ιωάννης Μόσχος, Γαστρενεντερολόγος-Ηπατολόγος, Θεσσαλονίκη.
37. Χαρίλαος Ταλουμτζής, Γαστρενεντερολόγος-Ηπατολόγος, Θεσσαλονίκη.
[ΠΗΓΗ: http://trelogiannis.blogspot.com/2020/05/blog-post_13.html]35. Δρ. Δημήτρης Τζιβράς, Ορθοπεδικός / Γερμανία.
