Ὁ ἄνθρωπος ποὺ μᾶς ἔμαθε νὰ ἀκοῦμε

Πατήρ Σαράντης, ὁ ἁγιασμένος ἐφημέριος καί πνευματικός τοῦ Ἱ.Ναοῦ τῆς Παναγίας στό Μαροῦσι,
Ἡμερίδα Πολεμικό Μουσεῖο - 01/06/2025


Πρεσβύτερος Ἀνάργυρος Σαραφόπουλος, ἐφημέριος Ἱ.Ν. Εὐαγγελιστρίας Λειβαδιᾶς

Φθινόπωρο. Σεπτέμβριος 1993, Ριζάρειος Ἐκκλησιαστικὴ Σχολή. Ὅλα ξεκινᾶνε 11 Σεπτεμβρίου, τὴν πρώτη μέρα τοῦ ἁγιασμοῦ τοῦ σχολικοῦ ἔτους, μαζεμένοι ὅλοι γιὰ τὴν ἀκολουθία μπροστὰ στὸ προαύλιο. Τότε ἀκοῦμε νὰ ἔρχεται ἕνα αὐτοκίνητο στὸν χαλικόδρομο λίγο γρηγορότερα, γυρίζουμε καὶ βλέπουμε νὰ βγαίνει ἀπὸ αὐτὸ ἕνας ἱερέας, μὲ ἕνα πρόσωπο φωτεινὸ καὶ ὅπως πάντα μὲ ἕνα ἀληθινὸ χαμόγελο. «Ὁ πατὴρ Σαράντης», ἄρχισε νὰ ψιθυρίζεται στὶς ἀνώτερες τάξεις καὶ ὅλοι μὲ μιὰ ὑπόκλιση δηλώνουμε τὸν σεβασμὸ πρὸς τὸν ἱερωμένο. Ὁ ἁγιασμὸς τελείωσε· ὅλοι τὸν κυκλώνουν, μαζὶ κι ἐγὼ χωρὶς κουβέντες καταφέρνω νὰ ἀκούσω τὴν πρώτη καὶ πιὸ συνηθισμένη ἔκφρασή του: "Νὰ εἶναι εὐλογημένο". 

Οἱ φωνὲς ἀπὸ τὸ γραφεῖο τῶν καθηγητῶν δὲν ἄργησαν. «Πατέρα ἐλᾶτε, ἔχουμε συμβούλιο». Ὅμως ὁ παππουλάκος μας δὲν σταμάτησε νὰ ἀκούει τοὺς μαθητές του καὶ μέσα ἀπὸ αὐτὸ νὰ αἰσθάνεται καὶ νὰ συμμετέχει στὴν ἀγωνία τους.

Πρώτη μέρα στὶς τάξεις νιώθουμε ἄβολα μὲ τοὺς καθηγητάς. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ πατὴρ μπαίνει, σὲ μᾶς ἀλλάζουν ὅλα. Μιὰ φασαρία, μιὰ κινητικότητα, μιὰ ἀνεμοδούρα, μὴ ἔχοντας σχέση μὲ τὶς προηγούμενες ὧρες. Μᾶς καλωσορίζει καὶ μᾶς ὁμιλεῖ πρώτη φορὰ γιὰ τὰ μαθήματα ποὺ θὰ μᾶς διδάξει.

Τὸ πρόσωπό του εἶναι ἀκόμη χαραγμένο στὸ νοῦ μου. Τὸ βλέμμα του διαπερνοῦσε κάθε μαθητῆ καὶ κατὰ κοινὴ ὁμολογία μᾶς διάβαζε, εἰσχωροῦσε στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας καὶ στὸ τέλος πάντα τὸ εὐλογημένο χαμόγελό του.

ιΜέσα σὲ λίγες μέρες διαπιστώνω πὼς εἶχα νὰ κάμω μὲ ἕναν ἄνθρωπο χαρισματικό, ἕναν ἄνθρωπο ποὺ λίγο μιλοῦσε ἀλλὰ πολλὰ ἄφηνε νὰ ἐννοηθοῦν, ἕναν ἄνθρωπο ποὺ πάνω ἀπ’ ὅλα τοῦ ἄρεσε νὰ "ἀκούει" καὶ μέσα ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς ἀκοῆς νὰ καταλαβαίνει τὸν ἐσωτερικὸ κόσμο τοῦ καθενός, ἀλλὰ καὶ νὰ προβαίνει σὲ ἕναν πνευματικὸ προβληματισμὸ ποὺ γιὰ μᾶς ἦταν ἕνα ἄγνωστο μονοπάτι.

Πάντα ἄκουγε, ἀφουγκραζόταν τὰ πάντα, ἀλλὰ δὲν μίλαγε, περίμενε νὰ σὲ ἀκούσει, νὰ πεῖς πρῶτος, νὰ προβληματιστεῖς, νὰ σοῦ δώσει τὸν χῶρο ἐκεῖνο ποὺ μᾶς στεροῦσαν οἱ ὑπόλοιποι. Γιατί, γιὰ τὸν παππούλη μας πάντα ὑπῆρξε χρόνος γιὰ ὅλους μὲ εἰλικρινῆ καὶ ἀληθινὴ ἀγάπη, χωρὶς διακρίσεις καὶ ταμποῦ.

Οἱ πρῶτες μέρες δύσκολες, δὲν ἔβρισκα τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο θὰ μποροῦσα νὰ ἐνταχθῶ στὴν σχολή. Κι ὅμως, γιὰ μένα ἦταν ἐκεῖ. Καθόμουν στὸ παγκάκι τῆς αὐλῆς καὶ τὸν βλέπω νὰ καταφθάνει πάντα μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, "κυνηγημένος" ἀπὸ τὸν χρόνο τῆς ἡμέρας ποὺ πάντα πίστευα ὅτι γι’ αὐτὸν ἦταν πολὺ λίγος σὲ σχέση μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ πρόσφερε ἀλλὰ καὶ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἤθελε νὰ προσφέρει. Μὲ χαιρετᾶ καὶ μὲ προσπερνᾶ. Μετὰ ἀπὸ λίγα βήματά του, τὸν αἰσθάνομαι καὶ τὸν βλέπω νὰ στέκεται δίπλα μου. Μὲ ρωτᾶ τί ἔχω, κι ἐγώ τοῦ λέγω πὼς προβληματίζομαι πῶς θὰ ἐνταχθῶ στὸ ὅλο περιβάλλον τῆς Ριζαρείου Σχολῆς. Ἐκεῖνος σηκώνει τὰ μάτια καὶ κοιτᾶ τὴν ἐκκλησιά μας, τὰ δέντρα, τὴν πλάση καὶ τὰ πουλιὰ ποὺ ἔτρεχαν κοντά μας γιὰ νὰ ἁρπάξουν λίγα ψίχουλα ἀπὸ τὸ καθημερινὸ κολατσιό μας. Μὲ γαλήνια φωνή μοῦ λέει: «Βλέπεις τὴν κτίση, τὴν πλάση, ὅλα λειτουργοῦν ἐλεύθερα καὶ μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ· αὐτὸ θὰ κάμεις καὶ σύ».

Ἐδῶ ἀρχίζει ἡ κοινὴ πορεία μας· μὲ τὴν εὐλογία του γίνεται πνευματικός μου καὶ προσπαθῶ νὰ τὸν μιμηθῶ ὅσο γίνεται περισσότερο, ἀλλὰ εἶναι δύσκολο. Τὸ μόνο ποὺ καταφέρνω, νὰ στέκομαι ὅσο γίνεται πιὸ κοντά του καὶ νὰ τὸν "ἀκούω". Εἰλικρινά, τὸ νὰ ἀκοῦς ἕναν πατέρα Σαράντη εἶναι ἀκατόρθωτο.

Ὅλοι στὴ σχολὴ κάναμε καὶ τὶς ἀταξίες μας. Μακριά ἀπὸ τὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον, θέλαμε καὶ ἐμεῖς νὰ δώσουμε ἕναν τόνο – ἢ καὶ δύο θὰ μποροῦσα νὰ πῶ – διαφορετικὸ στὴν καθημερινὴ ζωή μας. Οἱ πλάκες ἢ φάρσες ἦταν ὁ τρόπος νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὰ καθημερινά μας. Μερικὲς ἀπὸ αὐτὲς ὡς παράδειγμα πρὸς ἀποφυγὴν ἦταν οἱ κηδεῖες ποὺ διοργανώναμε μὲ ψαλμωδοὺς καὶ χοροστασίες, τὰ θρανία ἀνάποδα γιὰ νὰ μὴν κάνουμε μάθημα, τὰ πιτσούνια ἀπὸ τὶς δεκαοχτοῦρες στὰ συρτάρια τῆς ἕδρας καὶ ἄλλα πολλά, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ ὥρα νὰ σᾶς κάνω σεμινάριο ἀταξίας. Σὲ ὅλα αὐτὰ ἦταν παρὼν μπροστὰ στὸν σύλλογο τῶν καθηγητῶν καὶ μ’ ἕναν λόγο κατάφερνε νὰ ἠρεμήσει τὰ πνεύματα καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ νὰ μᾶς γλιτώσει ἀπὸ τὶς ποινὲς τῶν κατορθωμάτων μας.

Ἐρχόμενος στὴν αἴθουσα, τὸν ρωτούσαμε πῶς ἠρέμησε τὰ πράγματα καὶ χαμογελοῦσε. Ἕνας τρόπος του ἦταν νὰ μᾶς τιμωρήσει βάζοντάς μας νὰ γράψουμε διαγώνισμα κι’ ἐμεῖς τότε ἐφαρμόζαμε ἕναν ἀπὸ τοὺς καλύτερους τρόπους ἀντιγραφῆς (σκονάκι). Ὁ παππουλάκος φυσικὰ μᾶς ἔβλεπε, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ ἔπρεπε νὰ φανεῖ πρὸς τὰ ἔξω ἦταν ἡ τιμωρία μας. Σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ παιχνίδι, κάποιες φορὲς ἀναρωτιόταν πῶς ἡ ἐφευρετικότητά μας ἔφθανε σὲ τέτοιο σημεῖο. Ἔτσι, ἐνθυμοῦμαι στὴ Γ’ Λυκείου ποὺ μᾶς παρακάλεσε νὰ τοῦ δείξουμε μερικοὺς ἀπὸ τοὺς τρόπους ἀντιγραφῆς. Ἐμεῖς, ἔχοντας ἀπέναντί μας ἕναν καθηγητή μας, ἕναν ἱερέα καὶ πνευματικό μας, ἤρθαμε σὲ δύσκολη θέση. Ὅμως ἐκεῖνος ὑπομονετικὰ καρτεροῦσε νὰ δεῖ τὰ σχέδιά μας: τὸ καρτελάκι μὲ γόμα, τὰ χαρτάκια ποὺ ἦταν κολλημένα κάτω ἀπὸ τὸ θρανίο μὲ τὸ καθρεφτάκι, τὰ μανίκια τοῦ διπλωμένου πουκάμισου κλπ.

Ὅλα αὐτὰ δὲν σᾶς τὰ λέω γιὰ νὰ ἐκφράσω τὶς ἀλχημεῖες ποὺ κάναμε, ἀλλὰ γιατί ὁ παππούλης ἦταν τὸ μοναδικὸ πρόσωπο ποὺ μᾶς ἄκουγε, προβληματιζόταν καὶ μᾶς νουθετοῦσε ἀνάλογα, τὸν καθένα ξεχωριστά.

Ὁ πατὴρ Σαράντης Σαράντος γιὰ μᾶς τούς Ριζαρεῖτες ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι κεφάλαιο γιὰ τὴ μάνα Ριζάρειον Σχολήν, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς μαθητὲς ποὺ ἔζησαν κοντά του. Ὁ παππούλης ἦταν γιὰ μᾶς τὸ πρόσωπο ποὺ δίδασκε τὰ πάντα, ὅλες τὶς ἀρετὲς καὶ αὐτὸς ποὺ μᾶς ἄκουγε μὲ τόση ἀγάπη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μᾶς ἀφήνει νὰ ξετυλιγόμαστε ἐλεύθερα καὶ νὰ προβάλλουμε τὶς κρυφὲς ἀρετές μας στὴ ζωή. Θέλω νὰ καταθέσω, τελειώνοντας, τὴν προσωπική μου ἀναφορὰ πὼς πολλοὶ ἀπὸ τὸ ἔτος μας ἔγιναν ἱερεῖς καὶ αὐτὸ ἦταν ἔργο τοῦ π. Σαράντη Σαράντου.

 

Ὁ παππούλης στὴν ἐνορία Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

 

Σάββατο παρὰ Σάββατο εἶχα στὸ πρόγραμμά μου νὰ πηγαίνω στὴν Παναγία γιὰ ἐξομολόγηση - διακονία. Τὸ πρωὶ ἀπὸ τὸ Χαλάνδρι μὲ τὰ πόδια στὸν Ἅγιον Γεώργιον, στὸ νεκροταφεῖο. Ἐκεῖ σιγοψέλναμε καὶ διακονούσαμε τὸν παππούλη στὸ ἱερό. Ἡ ἀκολουθία τῆς Ἱερᾶς Προθέσεως ἄρχιζε· ὁ παππούλης βυθιζότανε σιγά-σιγά καὶ ἄρχιζε τὴ μνημόνευση ὀνομάτων ποὺ ὅπως μοῦ ἔλεγε, πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ εἶχαν καὶ κάποια ἀναφορὰ σὲ προβλήματα ποὺ τοὺς ἀπασχολοῦσαν, ὑγείας, ψυχολογικά, οἰκονομικά, οἰκογενειακά. Ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε πὼς ἡ πρόθεση εἶναι μιὰ μεγάλη τηλεόραση ποὺ ὁ Θεός σοῦ δείχνει πνευματικῷ τῷ τρόπῳ αὐτὸ ποὺ προσεύχεσαι. Στὴν περίπτωση τοῦ Γέροντά μας ἔβλεπες ἕναν ἄνθρωπο ποὺ οὔτε κινοῦνταν, οὔτε μιλοῦσε, οὔτε κοιτοῦσε, ἀλλὰ μόνον "ἄκουγε" τὰ ὀνόματα ποὺ τοῦ ψέλλιζε "Κάποιος" στὸν νοῦ του. Κι ὅμως, ἦταν πολλὰ καὶ φέρνοντας κάποια ἀπὸ αὐτὰ στὸν νοῦ του, τὰ μάτια δάκρυζαν καὶ τὰ δάκρυα πνιγόντουσαν μέσα στὰ μακριὰ γένια του. Νιώθοντας πὼς τὸν παρακολουθῶ, μοῦ λέει πὼς «ἂν θέλεις νὰ ψάλεις ἔξω πήγαινε, ἂν ὅμως σταθεῖς δίπλα μου, μόνο νὰ ἀκοῦς». «Τί νὰ ἀκούσω, Γέροντα, μὰ δὲν μιλᾶτε!». Ὅμως, τώρα σᾶς λέγω πὼς ναί, ἄκουγα τὸν πόνο ποὺ σήκωνε, τὸν ἀναστεναγμό του ποὺ σὲ ἀνατρίχιαζε, τὸ πόσο προσπαθοῦσε νὰ κρατήσει τὰ δάκρυά του, τὸ πόσα ὑπέφερε γιὰ τὴν ἔκβαση κάποιων θεμάτων καὶ στὸ τέλος τὸ ἐλαφρὺ βήξιμό του ποὺ δήλωνε τὴν ἐπαναφορά του στὴν πραγματικότητα.

Θὰ ἤθελα νὰ σᾶς μιλήσω καὶ γιὰ τὸν λειτουργὸ πατέρα Σαράντη, ἀλλὰ νομίζω πὼς ἂν δὲν κάνουμε ἰδιαίτερη μνεία σὲ αὐτὸ τὸ κεφάλαιο θὰ τὸν ἀδικήσουμε πολύ. Νά, γιὰ νὰ μὴν σᾶς στενοχωρήσω, ἕνα γεγονός, μιὰ ἀλήθεια μέσα ἀπὸ τὴν κάθε Θεία Λειτουργία του: τὴν ὥρα ποὺ ἑτοιμαζόταν γιὰ τὴ Μεγάλη Εἴσοδο λέγοντας τὴν εὐχὴ «Οὐδεὶς ἄξιος», τί ἔβλεπα, τί ἄκουγα, πῶς αἰσθανόμουνα δίπλα του· γαλήνη, εἰρήνη, ἡσυχία, τὴν ἀπόλυτη χαρὰ καὶ αὐτὰ βγαίνανε ἀπὸ τὴν ψυχοσωματικὴ συντριβή του καὶ τὴν ἁγιαστικὴ ταπείνωσή του.

Τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως ἦταν ἡ λειτουργία ἐκείνη ποὺ γι’ αὐτὸν δὲν ἦταν κάτι ἁπλό. Ἦταν ἡ κοινωνία του μὲ τοὺς πάσχοντες ἀνθρώπους, ἦταν ἡ προσωπική του ἀναφορὰ πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ τὸ πῶς θὰ δώσει στὸ κάθε πρόσωπο νὰ καταλάβει τὸν σκοπὸ τῆς ὑπάρξεώς του στὴ γῆ γιὰ τὴ Σωτηρία του. Πάντα ἄκουγε καρτερικὰ γιὰ ὅσο χρειαζόταν, χωρὶς ἀντιρρήσεις, χωρὶς δισταγμούς, χωρὶς ἀντιδράσεις, χωρὶς κανένα ἴχνος δυσανασχέτησης· καὶ ὅλα αὐτὰ γιατί πίστευε πὼς δείχνοντας ἀγάπη στὸ πρόσωπο ποὺ ἔχεις ἀπέναντί σου, αὐτὸ "ἐλευθερώνεται" καὶ σὲ ἐμπιστεύεται καὶ σοῦ ἐκμυστηρεύεται τὰ πάντα ποὺ νοιώθει, ποὺ τὸν ἀπασχολοῦν, ποὺ τὸν βαραίνουν. Ναί, ἔτσι ἔνοιωθα κι ἐγὼ μιὰ τεράστια ἐμπιστοσύνη στὸ πρόσωπό του ποὺ ὅ,τι μοῦ ἔλεγε ἤθελα νὰ τὸ κάμω, ποὺ ὅ,τι ἔβλεπα ἤθελα νὰ τὸ μιμηθῶ, ποὺ ὅ,τι ἄκουγα ἤθελα νὰ τὸ βάλω μέσα στὸν νοῦ μου γιὰ νὰ μὴν τὸ ξεχάσω ποτέ. Αὐτὸς ὅμως ἦταν ἐκεῖ γιὰ νὰ μὲ ἐπαναφέρει, νὰ μὲ προσγειώσει καὶ νὰ μοῦ πεῖ πὼς ὅ,τι θέλω νὰ κάμω νὰ εἶναι μέσα ἀπὸ τὴν προσωπική μου ἐλευθερία - βούληση ποὺ αὐτὴ πρέπει νὰ συμβαδίζει μὲ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀλήθεια σᾶς λέω, ποτέ, ποτὲ δὲ μὲ πίεσε, δὲ μὲ ἀνάγκασε, δὲ μοῦ εἶπε «Θὰ κάνεις ὑπακοὴ γιατί τὸ λέω (ἐγώ)». Γιατί ὁ Γέροντας ἤθελε καὶ ἐπέμενε πὼς ὅπως ὅλα τὰ κτίσματα τοῦ Θεοῦ ζοῦν καὶ λειτουργοῦν ἐλεύθερα, μέσῳ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ζεῖ ἐλεύθερα μὲ ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ νὰ πράττει μὲ ἀπόλυτη ἀγάπη ἐλεύθερα.

Στὶς 18 Φεβρουαρίου 2000, ἐπέτειος τῆς χειροτονίας μου εἰς διάκονον, ὁ Γέροντας ἔλαμπε! Ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς Ἀγαθόνικος δὲ σταματοῦσε νὰ τὸν εὐχαριστεῖ γιὰ τὸ τί ἔχει προσφέρει στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μὲ τὶς ὁμιλίες του, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν προσφορά του σὲ ἀνθρώπινο δυναμικό.

Θὰ σταθῶ μόνο στὴ λάθος ἐκφώνησή μου, ποὺ ἀντὶ νὰ πῶ: «τὰς κεφαλὰς ἡμῶν τῷ Κυρίω κλίνωμεν», ἐγὼ εἶπα : «ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν». Τὸ ἄκουσε, τὸ ἅρπαξε καὶ τὸ ἔκανε ὁμιλία - κήρυγμα καὶ εὐχή του γιὰ τὴν ὅλη πνευματική, ἱερατικὴ μετέπειτα πορεία μου. Εὐχήθηκε νὰ ζῶ πνευματικὰ καὶ μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ αὐτὴ νὰ εἶναι τὸ βάθρο γιὰ τὴν πνευματικὴ κοινωνία μου μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ὅλα μὲ «ἐν Χριστῷ Ἀγάπῃ», γιατί αὐτὴ πλημμυρίζει, χαριτώνει, ἁγιάζει τὰ πάντα.

Τελειώνοντας, θέλω νὰ ἐκφράσω τὴν ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη μου στὸν Πανάγαθο Θεὸ ποὺ μοῦ χάρισε – μᾶς χάρισε – ἕναν τέτοιο καπετάνιο στὸ δύσκολο ταξίδι πρὸς τὴ Σωτηρία μας, ἕναν Δάσκαλο, ἕναν Παιδαγωγό, ἕναν Πνευματικό, ἕναν Πατέρα, ἕνα πρόσωπο ποὺ μόνο μποροῦσε νὰ σοῦ δώσει τόσα πολλά, ἀλλὰ ἰδιαίτερα νὰ σὲ κάνει νὰ λατρέψεις τὸν σκοπὸ γιὰ τὸν ὁποῖον ἦρθες σὲ αὐτὴ τὴ γῆ ποὺ εἶναι «ἡ Σωτηρία τῆς ψυχῆς σου».

 

Εὐχαριστῶ πολύ

•Τὴν Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν ποὺ μοῦ πρότεινε νὰ ἐκφράσω κι΄ ἐγὼ μὲ λίγα καὶ ἁπλᾶ λόγια τὴν Ἀγάπη καὶ Εὐγνωμοσύνη μου πρὸς τὸν Γέροντά μου, π. Σαράντη Σαράντο.

•Τὴν οἰκογένεια τοῦ παππούλη, τὴν Ἀγγελική, τὴν Ἑλένη, τὸν Γιάννη, τὸν Κωνσταντῖνο.

•Τὰ πνευματικά μου ἀδέλφια καὶ εἰδικὰ τοὺς πατέρες, ποὺ ἂν καί – ὅπως διαπιστώσατε – ὁ λόγος μου ἦταν ἁπλὸς καὶ ἀκαλλιέργητος, μὲ ἐμπιστεύτηκαν νὰ μεταφέρω ἐλάχιστες ἀπὸ τὶς ἐμπειρίες μου ἀπὸ τὸν παππούλη μας, μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ νῦν πνευματικοῦ μου πατέρα, π. Ἀντωνίου Μπουσδέκη.

 

Σᾶς προτρέπω ὅταν βρίσκεστε στὰ δύσκολα νὰ κλείνετε τὰ μάτια τοῦ σώματος καὶ νὰ ἀνοίγετε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καὶ νὰ τὸν φωνάζετε νὰ ἔρθει· καὶ νὰ ξέρετε πὼς ἀλήθεια θὰ ἔρθει.

«Νὰ εἶναι εὐλογημένο!»

Χρόνια Πολλά! Νὰ ζεῖτε!