Ἑλένη Σαράντου — Τό πολλαπλό βιβλίο τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ὄργανο πολλαπλῆς διάσπασης τῶν μαθητῶν

ΗΜΕΡΙΔΑ - Διοργάνωση: ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΠΟΛΛΑΠΛΗ ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, Κριτική θεώρηση τοῦ Νέου Πολλαπλοῦ βιβλίου στὰ Ἑλληνικά Σχολεῖα.
ΑΙΘΟΥΣΑ
EΚΔΗΛΩΣΕΏΝ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ, ΚΥΡΙΑΚΗ 4 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026 - 16.30

Ἑλένη Σαράντου

φιλόλογος

«Τό πολλαπλό βιβλίο τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν ὄργανο πολλαπλῆς διάσπασης τῶν μαθητῶν»

«Το πολλαπλό βιβλίο των Αρχαίων Ελληνικών όργανο πολλαπλής διάσπασης των μαθητών»

Σεβαστοί Πατέρες, αξιότιμοι εν Χριστώ αδελφοί χαίρετε!

Πολλές δοξολογίες οφείλουμε στον Τριαδικό Θεό για ετούτη την εκδήλωση που για μία ακόμη φορά με τόση φροντίδα οργάνωσε η Εστία Πατερικών Μελετών ως φωνή διαμαρτυρίας στα «κακώς κείμενα» της εποχής μας! Πολλές ακόμα ευχαριστίες οφείλουμε στον σεβαστό μου πατέρα π. Σαράντη Σαράντο που μέσα πλέον από τις αγκάλες του Χριστού, της Παναγίας, των Αγίων και των Αγγέλων καθοδηγεί τους αξιόλογους ιερείς, καθώς και τα εκλεκτά στελέχη αυτού του φορέως!

Ως ιδρυτικό μέλος της Εστίας, όσο βρισκόταν στην επίγεια ζωή, η παρουσία του ήταν δυναμικά ενεργή σε κάθε τι που απειλούσε τη θρησκεία, την πατρίδα, την οικογένεια! Ως μέλος της επουράνιας και παραδεισένιας ζωής που απολαμβάνει πλέον, είναι σίγουρο ότι μεσιτεύει, μεσολαβεί και συνδράμει με χίλιους τρόπους για τη θεία παρέμβαση και προστασία στα δύσκολα γεγονότα της εποχής μας!

Δι’ ευχών του λοιπόν βρισκόμαστε σήμερα εδώ με σκοπό να καταθέσουμε τις δικές μας αντιρρήσεις στο λεγόμενο «πολλαπλό βιβλίο» που επιβάλλει με τον καθόλα πάντα «δημοκρατικό του τρόπο» το Υπουργείο Παιδείας στα Ελληνόπουλα, στα παιδιά μας, στους μαθητές μας! Ο δικός μου ωστόσο ρόλος σε ετούτη εδώ την ημερίδα είναι διπλός: Από τη μία πλευρά ως μητέρα επτά παιδιών έχω χρέος να προστατέψω τις ψυχές των τέκνων μου από τις δηλητηριώδεις παρεμβάσεις της σημερινής παιδείας. Από την άλλη ως εκπαιδευτικός πολλών μαθητών έχω την υποχρέωση να αντισταθώ σε οτιδήποτε βλάπτει και δεν ωφελεί το πνεύμα, το ήθος και τη μόρφωση των σπουδαστών μου! Στα παλαιότερα χρόνια οι γονείς είχαν τυφλή εμπιστοσύνη στα όργανα της παιδείας, που συχνά ο δάσκαλος ήταν ιερέας και ο καθηγητής θεοσεβούμενος, γιατί δίδασκαν αξίες, ήθος, τον Χριστό! Στα σημερινά χρόνια, στα χρόνια της «νέας εποχής» τα ανώτατα όργανα της Παιδείας έχουν σκοπούς δόλιους: Να διαλύσουνε το έθνος, να χλευάσουν τον Χριστό, να καταστρέψουν την οικογένεια! Και όλα αυτά μπορούν να γίνουν μόνο αν μολύνουν τις ψυχές των παιδιών. Το πολλαπλό βιβλίο δεν έρχεται ως ανανέωση ή βελτίωση των παλαιότερων βιβλίων, αλλά ως κατεδάφιση του ήθους, κακοποίηση της ελληνικής γλώσσας και καταπολέμηση της παραδοσιακής ορθόδοξης ελληνικής

οικογένειας. Θα μπορούσε οποιοσδήποτε να με πει καχύποπτη, παρανοϊκή, ψεκασμένη, συνωμοσιολόγο, οπισθοδρομική, αν οι σκοποί του Υπουργείου Παιδείας δεν ήταν τόσο απροκάλυπτοι, ολοφάνεροι και ξεκάθαροι μέσω των νέων πολλαπλών βιβλίων, ιδιαιτέρως του Δημοτικού, τόσο της Γλώσσας, όσο και της Κοινωνικής και Πολιτικής Αγωγής που προωθούν θριαμβευτικά την ομόφυλη οικογένεια και τον σοδομισμό!

Και επειδή με αξίωσε ο Θεός να υπηρετήσω ως Φιλόλογος εδώ και δεκαεννέα χρόνια σε διάφορα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, παρακολουθώ τα γεγονότα και «εκ των έσω». Να τονίσουμε λοιπόν ότι τα σχολικά βιβλία της μέσης εκπαίδευσης έχουν να αντικατασταθούν συνολικά εικοσιένα χρόνια και συγκεκριμένα από το 2006. Με προσμονή, οφείλω να σας πω, και καλή διάθεση περιμέναμε πότε θα έρθει η στιγμή όπου το Υπουργείο Παιδείας θα αποφάσιζε να εκδώσει νέα βιβλία, βελτιωμένα και προσαρμοσμένα στις ανάγκες των σημερινών παιδιών που δυσκολεύονται στη συγκέντρωση και τη συγκράτηση πολλών πληροφοριών. Περιμέναμε να δούμε μια ουσιαστική ανανέωση των βιβλίων, όπου θα προσέγγιζαν ηλικιακά σωστά τους μαθητές, θα είχαν καλό καταμερισμό της ύλης και θα δημιουργούσαν στον μαθητή την αγάπη γι’ αυτά και όχι την απόσταση, την αποστροφή και την εξουθένωσή του. Μέσα λοιπόν σ’ αυτό το καλοπροαίρετο πνεύμα, πληροφορούμαστε ξαφνικά τον Ιούνιο που πέρασε ότι το Υπουργείο Παιδείας ολοκλήρωσε την έκδοση του λεγόμενου «πολλαπλού βιβλίου», λες και δεν θα μας έφτανε το ένα βιβλίο! Μας έρχεται μάλιστα εντολή από το Υπουργείο ότι κάθε σχολική μονάδα, όφειλε να επιλέξει ένα από τα διδακτικά πακέτα των πολλαπλών βιβλίων σε κάθε μάθημα και να ενημερώσει για τις ανάλογες επιλογές το Υπουργείο, ώστε να εκτυπωθούν μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2027. Ωστόσο το χρονικό περιθώριο που δόθηκε σε κάθε εκπαιδευτικό για να μελετήσει και εν τέλει να επιλέξει ένα από αυτά τα βιβλία ήταν αυτό της τελευταίας στιγμής, αυτό δηλαδή της μίας μόνο εβδομάδας! Το διανοείστε; Η τύχη των παιδιών μας σε μία εβδομάδα! Έτσι είπε το Υπουργείο! Όποιος πρόλαβε να δει, να διαβάσει, να καταλάβει, πρόλαβε! Όποιος δεν πρόλαβε με δημοκρατικούς τρόπους, τι; Επιπλέον για να δείξει το Υπουργείο ότι είναι οργανωμένο και να ρίξει στάχτη στα μάτια των ανθρώπων, ανακοίνωσε και ένα «σταδιακό χρονοδιάγραμμα» της αντικατάστασης του «μοναδικού βιβλίου» από το «πολλαπλό βιβλίο» ακολούθως:

• Σχολικό έτος 2026–2027 (τρέχουσα χρονιά): Οι μαθητές παρέλαβαν τα ίδια κλασικά βιβλία (με ορισμένες μόνο διορθωτικές αλλαγές). Η χρονιά αυτή λειτουργεί ως περίοδος ψηφιακής προετοιμασίας, καθώς οι Σύλλογοι Διδασκόντων ολοκλήρωσαν ήδη με τον τρόπο που ολοκλήρωσαν την ψηφοφορία και επιλογή των νέων συγγραμμάτων μέσα από το Μητρώο Διδακτικών Βιβλίων.

  • Σεπτέμβριος 2027: Τα νέα βιβλία θα τυπωθούν και θα μοιραστούν σε φυσική μορφή στους μαθητές όλων των τάξεων του Γυμνασίου και της Α΄ Λυκείου.
  • Σχολικό έτος 2028–2029: Θα ενταχθούν τα νέα βιβλία της Β΄ Λυκείου.
  • Σχολικό έτος 2029–2030: Θα ολοκληρωθεί η μετάβαση με τα νέα βιβλία της Γ΄ Λυκείου.

Και εδώ αναρωτιόμαστε: Αφού εδώ και εικοσιένα χρόνια τα βιβλία δεν έχουν αλλάξει, γιατί ξαφνικά τόση πρεμούρα και βιασύνη για «ανανέωση»;

Όμως η υποχρέωσή μου εδώ σήμερα, έχει ως βασικό σκοπό την επικέντρωσή μου στο πολλαπλό βιβλίο των Αρχαίων Ελληνικών του Γυμνασίου. Θα ήθελα ωστόσο να μου επιτρέψετε να μοιραστώ κάποιες σκέψεις μου και στη συνέχεια να σας εκθέσω τις τελικές παρατηρήσεις μου και τα συμπεράσματά μου για το πολλαπλό βιβλίο των Αρχαίων Ελληνικών.

Επειδή λοιπόν η αγωνία μου και ως μητέρα και ως εκπαιδευτικός είναι μεγάλη για το πώς θα καταλήξει το κάθε Ελληνόπουλο να χρησιμοποιεί τη γλώσσα του έτσι ώστε να μην γίνει χειραγωγούμενο, χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς συναισθήματα και χωρίς ψυχική καλλιέργεια, η μόνη σκέψη που μου δίνει λύση στην αγωνία μου αυτή, είναι η ενδυνάμωση της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας. Πώς μπορεί να γίνει αυτό; Πάντως σίγουρα όχι με την πολυδιάσπαση που θα προκαλέσει το λεγόμενο πολλαπλό βιβλίο.

Έχοντας μαθητεύσει δίπλα σ’ έναν άριστο Φιλόλογο και δάσκαλο της Γλώσσας, τον πατέρα μου, βιωματικά κατάλαβα ότι τα Αρχαία Ελληνικά μαθαίνονται σταδιακά από την παιδική ηλικία και δεν είναι διαδικασία που γίνεται αυτομάτως εν μια νυκτί στο Γυμνάσιο. Όταν είσαι μικρό παιδάκι, έλεγε ο πατέρας μου, εξοικειώνεσαι μέσα από τα εκκλησιαστικά κείμενα. Έτσι μέσω των καθημερινών προσευχών αρχικά σε μικρή ηλικία μαθαίνεις να κάνεις ανάγνωση των Αρχαίων Ελληνικών και να συνηθίζεις την πολυτονική γραφή. Μέσω της Θείας Λειτουργίας στη συνέχεια ως έφηβος αρχίζεις σιγά σιγά να κατανοείς όλα όσα διάβαζες μέχρι τότε παπαγαλιστί. Στη συνέχεια πρόσθετε ότι η εκμάθηση της Βυζαντινής μουσικής σε νεαρή ηλικία είναι ο πιο βιωματικός τρόπος εκμάθησης των Αρχαίων Ελληνικών, που δίνει ζωή στη νεκρή γλώσσα. Και ύστερα απ’ όλη αυτή την επαφή με τη μυστηριακή ζωή, αλλά συγχρόνως και από την εμπειρική επαφή της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσας, έλεγε ο αγαπημένος μου πατέρας, ότι ο νέος ώριμος πια μαθαίνει ευκολότερα στο σχολείο τους κανόνες της γραμματικής, του συντακτικού, τις ετυμολογίες των λέξεων κλπ. Έτσι όταν πήγαινε πλέον ο κάθε μαθητής στο σχολείο, ο καθηγητής Πατέρας Σαράντης φρόντιζε να του δίνει με όσο πιο απλούς τρόπους τους κανόνες, χωρίς σύγχυση, αλλά με σειρά, ακρίβεια και οργάνωση. Θεωρούσε ότι κάθε τι πολλαπλό δημιουργεί διάσπαση στον νου που αγωνίζεται να καταλάβει τους κανόνες και τις εξαιρέσεις τους. Για τις εξαιρέσεις μάλιστα έφτιαχνε ποιηματάκια απομνημόνευσης, ενώ για τα δύσκολα θεματικά σημεία της ορθογραφίας συνδύαζε τη λέξη με μία υπενθυμιστική κίνηση ή εικόνα, όπως π.χ. στη λέξη δύναμη με το «υ» που δημιουργεί το χέρι ενός ρωμαλέου αθλητή. Μέσα σ’ όλα αυτά λυπόταν πολύ που οι τελευταίοι μαθητές δεν είχαν μάθει από την Α΄ Δημοτικού να γράφουν σε πολυτονικό, αλλά μονοτονικό, γιατί αυτό δημιουργεί ένα τεράστιο κενό και κόβεται η αλυσίδα, έλεγε, μεταξύ της Αρχαίας Ελληνικής και της Νέας Ελληνικής γλώσσας.

Έχοντας λοιπόν στο μυαλό μου όλες τις παραπάνω παρατηρήσεις του πατέρα μου, όταν κάποια στιγμή μπήκα κι εγώ στην εκπαίδευση ως μάχιμη Φιλόλογος, συνειδητοποίησα πόσο δύσκολο είναι μέσα σ’ ένα εβδομαδιαίο δίωρο να κάνεις να αγαπήσουν τα Αρχαία Ελληνικά οι σύγχρονοι μαθητές. Κι αυτό γιατί τα περισσότερα παιδιά απέχουν από την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας, αγνοούν το πολυτονικό (πολλά μάλιστα γράφουν και εντελώς άτονα) και αγκυλώνονται στις οθόνες. Πώς λοιπόν θα γίνει να μην αντιμετωπίζουν οι μαθητές τα Αρχαία Ελληνικά σαν μια «ξένη φορτική γλώσσα»; Απ’ όλα λοιπόν που μου δίδαξε ο πατέρας μου κατάλαβα ότι το μόνο όπλο που μπορώ να χρησιμοποιήσω για τους μαθητές μου πλέον είναι η οργάνωση κι όχι το μπέρδεμα και η πολυπλοκότητα που θα διασπάσει κι άλλο τον νου.

Επικεντρωμένα τώρα στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών το πολλαπλό βιβλίο θα φέρει και πολλαπλές δυσκολίες όπως:

1. Από τη στιγμή που δεν θα υπάρχουν ενιαία συγγράμματα σε όλες τις σχολικές μονάδες, οποιοσδήποτε μαθητής αποφασίσει για δικούς του λόγους να κάνει στα μισά της χρονιάς μετεγγραφή σε άλλο σχολείο, η σύγχυση από την αλλαγή βιβλίων θα είναι τροχοπέδη στην ήδη δύσκολη προσαρμογή του.

2. Ένας καθηγητής τοποθετημένος σε δύο ή τρία διαφορετικά σχολεία προφανώς θα είναι υποχρεωμένος να διδάσκει ξεχωριστά βιβλία σε κάθε σχολείο με αποτέλεσμα να μην είναι κι ο ίδιος επαρκής στις διδακτικές του υποχρεώσεις. Με αυτό τον τρόπο σίγουρα η απόδοση και των μαθητών του δεν θα είναι ανάλογη.

3. Θα προκαλέσει μεγάλη σύγχυση στους ήδη διασπασμένους μαθητές λόγω των πολλών και διαφορετικών πληροφοριών και λόγω των αυξημένων απαιτήσεων που δεν αντιστοιχούν στην ηλικία των μαθητών.

4. Επιπλέον και τα τρία διδακτικά πακέτα και των τριών τάξεων του Γυμνασίου αποτελούνται από βιβλίο μαθητή των 148 σελίδων και από τετράδιο εργασιών των 66 σελίδων. Άρα μιλάμε για έξι βιβλία ανά τάξη και όχι για τρία. Το χάος που θα επέλθει στο μυαλό των μαθητών θα είναι επομένως ακόμα μεγαλύτερο.

5. Έχοντας μελετήσει και τα τρία διδακτικά πακέτα των Αρχαίων Ελληνικών και των τριών τάξεων θα ήθελα να δούμε κάποια μεμονωμένα ενδεικτικά παραδείγματα από τα βιβλία των Αρχαίων Ελληνικών της Α΄ Γυμνασίου, όπου φαίνεται, η ασυμβατότητά τους με την ανάλογη ηλικιακή ωριμότητα των δωδεκάχρονων, δεκατριάχρονων μαθητών. Να επισημάνω, ωστόσο, ότι η επιλογή και ο περιορισμός μου σε κάποια βιβλία της Α' Γυμνασίου έγινε μόνο και μόνο λόγω του περιορισμένου χρόνου που έχουμε. Όμως, ανάλογες δυσκολίες υπάρχουν και στα διδακτικά πακέτα και των υπολοίπων και άλλων τάξεων.

α) Έτσι λοιπόν για το διδακτικό πακέτο της συγγραφικής ομάδας της Κας Φουντοπούλου, για την Α’ Γυμνασίου, μπορούμε να δούμε ενδεικτικά δύο βασικά σημεία:

— Στις σελ. 77, 78, 79, στο κεφάλαιο για τη «Δίκη του Σωκράτη», το βιβλίο ζητά από ένα παιδί 12–13 ετών να λειτουργήσει σαν μικρός ερευνητής/συγγραφέας. Ο μαθητής δεν καλείται απλώς να κατανοήσει το κείμενο, αλλά του ζητείται: να κάνει τη δική του έρευνα, να συλλέξει πληροφορίες για τον Σωκράτη και τη δίκη του, να συζητήσει το θέμα στην τάξη και στη συνέχεια να φανταστεί και να γράψει μαζί με συμμαθητή του τα τελευταία λόγια του Σωκράτη. Αυτό είναι παιδαγωγικά ενδιαφέρον, αλλά γνωστικά είναι αρκετά απαιτητικό. Για να το κάνει καλά ένα παιδί πρέπει να μπορεί:

1ον: να αναζητήσει πληροφορίες 2ον: να αποφασίσει ποιες είναι χρήσιμες 3ον: να ξεχωρίσει αξιόπιστες από αναξιόπιστες 4ον: να κατανοήσει ένα ιστορικό πρόσωπο μέσα στο πλαίσιο της εποχής του 5ον: να συνδέσει πληροφορίες.

6ον: να παραγάγει δικό του κείμενο.

7ον: να μπει δημιουργικά στην οπτική γωνία του Σωκράτη.

Δηλαδή έχουμε έρευνα, + αξιολόγηση πληροφοριών, + σύνθεση, + δημιουργική γραφή, + ιστορική ενσυναίσθηση.

— Άλλο ένα παράδειγμα μπορούμε να δούμε στην σελίδα πάλι 82, όπου το βιβλίο επανειλημμένα ζητά από τον μαθητή όχι μόνο να μάθει κάτι, αλλά να αξιολογήσει τη δική του μάθηση, να εξηγήσει γιατί ένας κανόνας είναι σημαντικός και να αναστοχαστεί πάνω στη διαδικασία. Έτσι υπάρχει, για παράδειγμα, ο επαναλαμβανόμενος πίνακας:

  • «3 πράγματα που έμαθα» • «2 πράγματα που βρήκα πολύ ενδιαφέροντα» • «1 πράγμα που δεν κατάλαβα / 1 ερώτηση που έχω ακόμη» • «Αξιολογώ το κεφάλαιo»

Αυτό από μόνο του είναι μια πολύ καλή παιδαγωγική πρακτική. Το πρόβλημα είναι ότι χρησιμοποιείται επανειλημμένα και παράλληλα με πολύ απαιτητικές γνωστικές δραστηριότητες.

Το βιβλίο ζητά ερωτήματα όπως: «Πώς καταλαβαίνεις τη χρησιμότητα των χρόνων των ρημάτων; Γιατί υπάρχει ανάγκη ύπαρξης περισσοτέρων από ενός;» και μετά ζητά από τον μαθητή να αλλάξει όλα τα ρήματα ενός κειμένου σε έναν χρόνο και να παρατηρήσει τι συμβαίνει. Το παιδί πρέπει να περάσει από «έμαθα έναν κανόνα» στο «καταλαβαίνω γιατί υπάρχει ο κανόνας» και μετά στο «μπορώ να αξιολογήσω τη χρησιμότητά του και να διατυπώσω προσωπική θέση γι’ αυτόν». Αυτό είναι πολύ πιο ώριμη μαθησιακή διαδικασία. Το πρόβλημα είναι ότι παρουσιάζεται σαν αυτονόητη ικανότητα χωρίς αρκετό ενδιάμεσο σκαλοπάτι.

β) Ακόμα για το διδακτικό πακέτο της συγγραφικής ομάδας της Κας Αλεξοπούλου Βασιλικής, για την Α’ Γυμνασίου, (εκδόσεις Πουκαμισά) μπορούμε να δούμε ενδεικτικά άλλα δύο βασικά σημεία:

— Στις σελ. 124–125 και στην 11η ενότητα με τίτλο «η φύση και η λειτουργία του νόμου», βρίσκεται το αρχαίο κείμενο του Δημοσθένη, όπου αντιπαρατίθενται η φύση και οι νόμοι και γίνεται λόγος για φιλοσοφικές και αφηρημένες σκέψεις. Μάλιστα ζητούνται από τους 12χρονους–13χρονους μαθητές δραστηριότητες όπως:

  • Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της ανθρώπινης φύσης; • Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του νόμου; • Τι επιθυμεί η φύση αν είναι πονηρή; • Τι επιθυμούν και τι επιδιώκουν οι νόμοι; • Για ποιους λόγους κυρίως αρμόζει στους πολίτες να υπακούουν στους νόμους;
  • Και στη συνέχεια ζητά από τους μαθητές να εξετάσουν αν οι λόγοι για την τήρηση των νόμων εξακολουθούν να ισχύουν μέχρι σήμερα και να το τεκμηριώσουν σε 70–80 λέξεις.

Ένας μαθητής της Α΄ Γυμνασίου δεν καλείται απλώς να κατανοήσει το αρχαίο κείμενο, αλλά να κάνει και αφηρημένη πολιτική και φιλοσοφική ανάλυση και να τη μεταφέρει στη σύγχρονη κοινωνία.

—Επιπλέον στις σελ. 128–131 στην 11η Ενότητα υπάρχει ιδιαίτερα πυκνή γραμματικοσυντακτική ύλη.

  • Δηλαδή στη σελ. 128 εισάγονται το υποκείμενο, το κατηγόρημα, το αντικείμενο και το κατηγορούμενο μαζί με διαφορετικές κατηγορίες κατηγορημάτων. • Στη σελ. 129 παρουσιάζονται πολλές κατηγορίες συνδετικών ρημάτων, ενώ στη σελ. 130 συνεχίζεται η ανάλυση του αντικειμένου και του κατηγορουμένου του αντικειμένου.

Μετά από αυτές τις σύντομες παρατηρήσεις μου στο πολλαπλό βιβλίο των Αρχαίων Ελληνικών του Γυμνασίου θα ήθελα να θέσω τα δικά μου συμπεράσματα. Όταν ένας φιλόλογος ή ενήλικας που αγαπά τα Αρχαία Ελληνικά ξεφυλλίσει για πρώτη φορά τα διδακτικά πακέτα των πολλαπλών βιβλίων θα τα βρει σίγουρα ενδιαφέροντα, γιατί έχουν ωραίους πίνακες, χρώματα, εικόνες, κόμικ, ένα άγαλμα που συνομιλεί με έναν μαθητή του Γυμνασίου κ.ο.κ. Όμως όταν μελετήσει κανείς εις βάθος τα βιβλία αυτά θα διαπιστώσει ότι δεν έχουν φέρει την ουσιαστική αλλαγή που προσμέναμε. Περιμέναμε βιβλία που θα είχαν σωστά καταμερισμένα τα γραμματοσυντακτικά και ετυμολογικά φαινόμενα ανάλογα δηλαδή με την ηλικιακή ωριμότητα των μαθητών, της κάθε τάξης. Περιμέναμε βιβλία που θα είχαν όλα αυτά τα φαινόμενα σε μια λογική σειρά, κι όχι μπερδεμένα κι ανακατεμένα (π.χ. β’ κλίση ουσιαστικών, μετά Ενεστώτας και Μέλλοντας Οριστικής, μετά α’ κλίση ουσιαστικών, μετά δευτερόκλιτα επίθετα κ.ο.κ.). Περιμέναμε μια ΣΥΝΟΧΗ και ΟΡΓΑΝΩΣΗ της μάθησης! Τελικά διαψευστήκαμε! Προχωράμε σε μια «νέα εποχή μάθησης», αυτή που θέλει τον νου όλων των παιδιών της Ευρώπης διασπασμένο! Πρόσφατα πληροφορήθηκα από τον ξάδελφό μου, ο οποίος έζησε για πολλά χρόνια με τη σύζυγό του και τα τρία κοριτσάκια τους στην Γαλλία, ότι τα παιδάκια τους όσο καιρό βρίσκονταν στην Γαλλία διδάσκονταν με βάση το σύστημα του πολλαπλού βιβλίου. Μάλιστα έδειξε ιδιαίτερα ανήσυχος που αυτό το αποτυχημένο εκπαιδευτικό σύστημα θα εφαρμοστεί σε έναν χρόνο και στα Ελληνόπουλα, γιατί είναι, όπως πολύ χαρακτηριστικά μου είπε, ένα «μπάχαλο»! Άρα εμείς όλοι οι Έλληνες γονείς μπορούμε να αντισταθούμε σε αυτό το «μαθησιακό μπάχαλο»;

Ευχαριστώ θερμά για την υπομονή σας! Ευχαριστώ πολύ που με ακούσατε!

Με εκτίμηση,

Σαράντου Ελένη