ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟ SPORTIME:

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης 

Ποια στιγμή είναι καλύτερη για μετάνοια, αν όχι εκείνη που λιγοστεύει περισσότερο το φως της ανθρωπότητας; Η πυριτιδαποθήκη που άναψε μονομιάς στη Μέση Ανατολή, μας έφερε αμέσως σε θέση μαθητευόμενων αναλυτών αλλά δεν δείχνει να μας φέρνει ακόμα σε θέση προσευχόμενων χριστιανών.

Διανύουμε μια συγκυρία που έχει ιδιαίτερη αξία από πνευματικής επόψεως, αφού λίγο μετά την αρχή της Σαρακοστής ξέσπασε μια πολεμική σύγκρουση στη «γειτονιά» μας που μοιάζει με προοίμιο του 3ου Παγκοσμίου Πολέμου. Η αναταραχή μας βρήκε σε πένθιμο Στάδιο, σαν να αντάμωσε η εκρηκτική διαστολή του κόσμου με τη συστολή της εγκράτειας που μας καλεί να δείξουμε η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.

Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»
(Μέ τόν Παῦλο Κλιματσάκη)

Γιατί νοσταλγοῦμε τόν Θεό;

Ἡ ἀγαθότητα ὄχι μόνο δημιουργεῖ ὅλα τἀ ὄντα, ἀλλά καί τά ἐπιστρέφει στόν ἑαυτό της. …Δέν εἶναι ἁπλῶς μία κίνηση τοῦ ἑνός πρός τήν πολλαπλότητα. Ἀλλά καί μία κίνηση ἐπιστροφική.

Καί στόν νεοπλατωνισμό ὑπάρχει μία κίνηση ἐπιστροφική, ἡ ὁποία ὅμως καταργεῖ τόν ἄνθρωπο. Ἡ ἕνωση μέ τό ἕν κατά τόν Πλωτῖνο δέν διατηρεῖ τήν ἀνθρώπινη ἀτομικότητα καί σέ καμιά περίπτωση δέν διατηρεῖ τήν ἀνθρώπινη σωματότητα. Ὁ Πλωτῖνος ντρεπόταν πού εἶχε σῶμα, ἐπειδή σέ σχέση μέ τόν νοῦ τό σῶμα εἶναι πολύ κατώτερο. Τό σῶμα εἶναι ἡ πηγή ὅλων τῶν δυσκολιῶν γιά τόν ἄνθρωπο. Ἡ σωτηρία γιά τόν ἄνθρωπο σύμφωνα μέ τόν Πλωτῖνο εἶναι νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό τό σῶμα καί νά ἐπιστρέψει ὡς ψυχή πρός τό ἕν. Αὐτή ἡ ἐπιστροφή δέν μᾶς εἶπαν ποτέ οἱ νεοπλατωνικοί ποιά εἶναι.

Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»
(Μέ τόν Παῦλο Κλιματσάκη)

Πῶς ὁ Θεός ταυτοχρόνως ἐνῶ ἑνώνεται ὡστόσο διακρίνεται;

Ἑνότητα καί διάκριση στόν Θεό σημαίνει ὅτι ὁ Θεός κατά τόν ἑαυτό του ὡς ὑπερβατικός, ὡς ὑπερούσιος, ὡς ὑπερφυής καί ἐξῃρημένος παραμένει σέ ἑνότητα μέ τόν ἑαυτό του καί ταυτόχρονα διακρίνεται, δηλαδή πληθύνεται. Ὄχι ὅτι γίνεται πολλοί θεοί. Πληθύνεται χωρίς ὁ ἴδιος νά ἐγκαταλείπει τήν ἐσωτερική του ἑνότητα. Πολλές φορές αὐτό πού διαβάζουμε μᾶς φαίνεται ἀντιφατικό. Ἀλλά ὅμως ἔτσι εἶναι!

Ἀποσπάσματα 2024-2025 ἀπό τό σεμινάριο Δογματικῆς «Περί θείων ὀνομάτων τοῦ Ἁγίου Διονυσίου Ἀρεοπαγίτου μέ ἑρμηνευτικά σχόλια τοῦ Ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητῆ»
(Μέ τόν Παῦλο Κλιματσάκη)

Εἶμαι δικός μου καί κάνω ὅ, τι θέλω;

…Τίποτε δέν εἶναι δικό μας. Τό ὅτι ὑπάρχουμε σημαίνει ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη.

Τό νά πῶ «Κάνω ὅ, τι θέλω, τό σῶμα καί ἡ ψυχή μοῦ ἀνήκει» αὐτό εἶναι ἡ κατ’ ἐξοχήν ἔκφραση τῆς αὐτονομήσεως. Αὐτό εἶναι πτώση. Εἶναι ἡ κατ’ἐξοχήν ἔκφραση τῆς ἁμαρτίας.