Μητροπολίτης Κερκύρας: «Ὁδηγούμαστε σέ ἕναν κόσμο πού τά πάντα θά ρυθμίζονται ἀπό ἀλγόριθμους»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ OMIΛIAΣ TOY ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ MHTPOΠOΛITOY KEPKYPAΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΣTON MHTPOΠOΛITIKO NAO AΘHNΩN THN KYPIAKH THΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

1 Μαρτίου 2026

«…

Ὑπάρχουμε διά τῆς κοινωνίας τοῦ σεσαρκωμένου Λόγου, τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, στό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, τό ὁποῖο δίδει ἄφεση ἁμαρτιῶν καί ζωή αἰώνια στήν μετανοοῦσα καρδία. Καί ἡ κοινωνία αὐτή εἶναι καρπός τῆς ἀγάπης, καθώς ὁ σαρκωθείς Λόγος μᾶς προτρέπει, «εἰς ἀνάμνησίν Του», νά ποιοῦμε τό μυστήριο στήν Ἐκκλησία.

Ναί, ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι βίωση τοῦ προσώπου τοῦ Χριστοῦ, ὄχι κατ᾽ ὄψιν ἤ κατά συνήθειαν ἤ κατά τό φαίνεσθαι τῆς γεύσεως, ἀλλά ὀντολογική μετοχή μας σ᾽ Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος μᾶς σώζει!

…

Στήν ἐποχή μας ὑπάρχει μία τάση νά λησμονήσουμε τήν σύνδεση τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό Γένος, τόν Ἑλληνισμό. Ἴσως αὐτή ἡ τάση νά ὀφείλεται στό ὅτι βρισκόμαστε σέ μία πραγματικότητα στήν ὁποία ὁ κόσμος ἔχει μετατραπεῖ σέ ἕνα παγκόσμιο χωριό. Ὁ αὐτοθεωμένος ἄνθρωπος, μέσα ἀπό τά ἐπιτεύγματά του, τήν χρησιμότητα τῶν ὁποίων οὐδείς έχέφρων ἀρνεῖται, δέν ἀρκέστηκε στό νά παρατείνει τόν προσδόκιμο μέσο ὅρο τῆς ζωῆς καί τήν ποιότητά της. Ἐπανῆλθε στήν ὕβρι τῆς ἀπορρίψεως τοῦ Θεοῦ καί τῆς πίστεως. Καί τολμοῦμε νά χαρακτηρίσουμε «ὕβρι» αὐτή τήν στάση, διότι στερεῖ ἀπό τόν ἄνθρωπο τό στήριγμα τῆς μεταφυσικῆς, τό στήριγμα τῆς αἰωνιότητος, τό στήριγμα τῆς ἁγιότητος, καθιστώντάς τον ὕπαρξη ἡ ὁποία θεωρεῖ ὅτι μηδενίζεται μετά τόν θάνατο.

….

 «Οἱ ὁρατές εἰκόνες εἶναι ἡ ὁρατή πλευρά τοῦ ἀοράτου», μᾶς ὑπενθυμίζει ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης. Ἄν δέν ὑπάρχει αὐτή ἡ θέαση, τότε τό σῶμα μας γίνεται ἀντικείμενο πρός χρῆσιν, πρός ἡδονήν, πρός κατανάλωσιν, πρός ἐπίδειξιν. Ἄν ὅμως εἶναι ὁρατή εἰκόνα τοῦ Ἀοράτου, δηλαδή εἰκόνα Θεοῦ, τότε μᾶς δίδεται γιά νά κοινωνοῦμε τήν ἀλήθεια καί τήν ἀγάπη μέ τόν συνάνθρωπό μας.

…..

Τό woke κίνημα, τὸ ὁποῖο στὴν πράξη ὑπονομεύει τίς ἀξίες ποὺ διαμόρφωσαν τόν πολιτισμό μας: τὴν τριλογία «Ἀθήνα - Ρώμη - Ἱεροσόλυμα», ἡ ὁποία στήν παράδοση τῆς Ρωμηοσύνης βρῆκε τήν κατεξοχήν ἀνάπτυξή της στὸ δικό μας Βυζάντιο. Μέ πρόσχημα ὅτι δὲν καταργήθηκαν κοινωνικές διακρίσεις, ὁδηγηθήκαμε σὲ ἕνα κίνημα «δικαιωματισμοῦ», ὅπου ἡ διαφορετικότητα θεᾶται μόνο στὴν προοπτική τῆς ἀρνήσεως τῶν φυσικῶν καὶ ἠθικῶν ἀξιῶν. Ζοῦμε στὴν ἐποχή ὅπου, κατά τὸν λόγο τοῦ ποιητῆ, «ἡ ἁμαρτία βαφτίζεται ἀρετή». Τό δικό μας ὅμως ἀνθρωπολογικό πρότυπο δὲν στηρίζεται στά δικαιώματα, χωρίς νὰ τὰ ἀρνεῖται.

…

 Ἡ τεχνολογική πρόοδος ἡ ὁποία ὁδηγεῖ σέ ἕναν κόσμο «μετα-ἀνθρωπισμοῦ», ὅπου, ἀρχικῶς, μέρη τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος θά ἀντικαθίστανται ἀπό μηχανικά τμήματα, καί σταδιακά, διά τῆς τεχνητῆς νοημοσύνης, τά πάντα θά ρυθμίζονται ἀπό ἀλγορίθμους. Ἔτσι, οἱ πολλοί δὲν θὰ ἔχουμε λόγο γιά τή ζωή καί τόν κόσμο ὅπου θά ζοῦμε, στό ὄνομα τῆς εὐκολίας ἐξευρέσεως πληροφοριῶν, λήψεως ἀποφάσεων γιά τήν ὑγεία, τήν ἀσφάλεια, τή γνώση, ἀλλά καί τήν ποιότητα τῆς ζωῆς.

Ἡ παράδοσή μας ὅμως καὶ πάλι ζητᾶ ἀπό ἐμᾶς, ἐν ταπεινώσει, νά μήν παραδίδουμε τὴν ἐλεύθερη σκέψη καὶ βούλησή μας στὸ πρόσκαιρο, λησμονώντας τὴ φθαρτότητά μας, καὶ νὰ μὴν παραιτούμεθα ἐκ τῆς ἐλευθερίας μας χάριν τῆς ἀνέσεως, διότι βαθμιαῖα θά μηχανοποιηθοῦμε καὶ θὰ ὑποταχτοῦμε σέ παλαιές καὶ νέες τυραννίες.

….

 Ἡ αἴσθηση ὅτι τό Διαδίκτυο εἶναι ἕνας κόσμος ἐλευθερίας, ἐνῶ, στήν πραγματικότητα, ποτέ δέν θά μποροῦμε νά εἴμαστε βέβαιοι γιά τήν ἀλήθεια τῶν πληροφοριῶν τίς ὁποῖες λαμβάνουμε. Σταδιακά «ψηλώνει ὁ νοῦς μας», κατά τόν λόγο τοῦ Παπαδιαμάντη, καί θεωροῦμε ὅτι, ἐφόσον νομίζουμε ὅτι γνωρίζουμε, εἴμαστε καί ἐλεύθεροι.

Στήν πραγματικότητα εἴμαστε κατευθυνόμενοι σέ τρόπους πού μᾶς δίνουν τήν ψευδαίσθηση τῆς ἡδονῆς ὅτι μετέχουμε κι ἐμεῖς σ᾽ αὐτόν τόν κόσμο, ὅτι γινόμαστε ἀλάθητοι, ὅτι δέν ἔχουμε ἀνάγκη σταθερῶν ἀξιῶν. Μένουμε ἔτσι σέ ἕνα παρόν, χωρίς ρίζες, χωρίς προορισμό ἁγιότητος καί αἰωνιότητος, ἐνῶ ὁ εἰκονικός κόσμος ποτέ δὲν θὰ μᾶς ἀγαπήσει καὶ δὲν θὰ σταθεῖ κοντά μας.

Γι ‘ αὐτό καί… «Πιστεύουμε στόν Θεό καὶ πιστεύουμε τόν Θεό». Αὐτή ἦταν, εἶναι καί θά εἶναι ἡ ἰδιοπροσωπία μας!»